بالکانلو
بالکانلو، یا پالکانلو از طوایف ایل کرد شکاک، ساکن استانهای اذربایجان شرقی و غربی و خراسان.
بالکانلوها در شهرهای اسکو، تبریز، بناب، ملکان استان اذربایجان شرقی و شهرهای بوکان و مهاباد و میاندواب استان اذربایجان غربی پراکندهاند[۱]. دستهای از بالکانلوها به نواحی قوچان، ترکمنصحرا درگز و روستاهای مرزی ایران و ترکمنستان در استان خراسان کوچانده شدند[۲].
نیمی از بالکانلوها کوچنده هستند. و در نواحی دو استان اذربایجان غربی و شرقی ییلاق و قشلاق میکنند[۳]. بخش بزرگی از بالکانلوهای خراسان یکجانشین هستند و در روستاهای منطقه جریستان قوچان سکونت دارند[۴].
بالکانلوها به 9 «زومه» (اوبه) و هر یک به نام بزرگی از اوبه تقسیم میشوند. بزرگان و رؤسای این طایفه از اوبه حاجی پاپر یکی از اوبههای نهگانه برخاستهاند[۵]. شمار جمعیت کوچنده بالکانلوها در اذربایجان غربی و شرقی 183 خانوار و 1220 نفر و در استان خراسان 590 نفر بوده است. بالکانلوها به پرورش اسب و گاومیش و بز و گوسفند و ...[۶] و زراعت و کشاورزی مشغولند[۷].
نیز نگاه کنید به
ماخذ
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر کوچنده 1377، جمعیت عشایری دهستانها. تهران: 1378، ص 14، 15، 17، 18، 22، 28.
- ↑ توحدی، کلیمالله. حرکت تاریخی کرد به خراسان. تهران: 1359، ج 1، ص 7، 488-489؛ میرنیا، سیدعلی. ایلها و طایفههای عشایری خراسان. تهران: 1369، ص 113.
- ↑ اسکندرینیا، ابراهیم. ساختار سازمان ایلات و شیوهمعیشت عشایر اذربایجان غربی. انزلی: 1366، ص 378-376.
- ↑ اسکندرینیا، ابراهیم.انزلی: 1366 ، ص 369-373.
- ↑ اسکندرینیا، ابراهیم.انزلی: 1366 ، ص 369-373.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 25، 72؛ میرنیا، سیدعلی. تهران: 1369.
- ↑ توحدی، کلیمالله.تهران: 1359 ، ص 289.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی