جنید بغدادی
جنید بغدادی، ابوالقاسم جنید بن محمد بغدادی (حدود 210- 297 تا 299ق) از مشایخ بزرگ و دانشمندان تصوف ایرانی. وی در نهاوند یا احتمالاً بغداد تولد یافت. درکودکی به مکتب رفت و علوم متداول زمان را آموخت. کودکی با قریحه و پاک بود و از همان آغاز همه واجباتش را به جا میآورد، در بغداد آبگینه میفروخت و از این راه روزگار میگذرانید[۱].
در هفت سالگی به تحصیل علوم دینی پرداخت. فقه را نزد «ابوعلی ثور» از بزرگان شافعی، آموخت و در اندک زمانی آوازهاش بدانجا رسید که فقها به شاگردیش مباهات میکردند[۲]. در عرفان و طریقت نیز مرید بسیاری کسان شد که از آن میان میتوان «حادث محاسبی» و «سَرَی سقَطَی» را نام برد.
سقطی دایی جنید بود و جنید را در هفت سالگی با خود به مکه برد[۳] همنشینی و ارادت این دو نزدیک به 40 سال پایید[۱]. جنید نیز همچون بسیاری دیگر از عارفان، از حسد و تنگ نظری ظاهرپرستان و متعصبان در امان نبوده است. وی بر خلاف رسم معمول برخی عرفا، عالمی آبرومند و پایبند به شریعت بود، و روش خود را منطبق با کتاب و سنّت میدانست، از سخنان اوست که هر کس، قرآن حفظ نداشته باشد و حدیث ننویسد قابل پیروی نیست.
نام وی در شمار راویان حدیث نیز آمده است، با این همه چندین بار به کفرش متهم کردند[۴] نیز او را مجبور کردند که در صحنه دلخراش به شهادت رساندن حسین منصور حلاج شرکت جوید. جنید در بغداد درگذشت[۱].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
امیرحسین ساکت اف