مجله موسیقی
موسيقي، قديمترين نشرية موسيقي (ماهنامه) به زبان فارسي كه با مديريت غلامحسين مين باشيان از 1318ش شروع به انتشار كرد. ناشر اين مجله ادارة موسيقي كشور بود. موسيقي در طول دوران انتشار چندين بار دچار وقفه گرديد و آنگاه پس از تعطيل شدن چند ساله مجدداً انتشار خود را آغاز ميكرد. دورة نخست مجله تا 1320ش ادامه پيدا كرد و سپس براي مدت 8 سال متوقف شد. دورة دوّم مجله در 1329ش شروع به انتشار كرد و چند ماه بعد تعطيل شد. ناشر مجله اين بار هنرستان موسيقي بود. در 1335ش سومين دورة انتشار مجلة موسيقي با مديريت دكتر زاون هاكوپيان آغاز گرديد و اين بار تا 1352ش انتشار آن ادامه پيدا كرد و در اين سال مجلة موسيقي تغيير نام داد و با مديريت دكتر سعدي حسني با نام جديد ژونس موزيكال ايران انتشار آن آغاز گرديد و تا 1357ش مداوماً منتشر شد.1
مجلة موسيقي دردورة نخست انتشار مطالعات و پژوهشهاي خود را بيشتر بر روي موسيقي غرب متمركز كرده بود، ليكن در دورة دوم به بررسي ارزشهاي موسيقي ملي پرداخت2 و در دورة سوم، دوباره به موسيقي غربي توجه خاص ميشد.
مينباشيان بنيانگذار مجله و مدير آن در دورة نخستين، تحصيل كردة اروپا بود و پس از بازگشت به كشور، عقايد نوگرايانة خود را زمينة موسيقي عرضه ميداشت و از همين رو به نشر مجلة موسيقي بينهايت علاقمند بود. از جمله همكاران اصلي او در اين زمان بايد از صادق هدايت، محمدضياء هشترودي، عبدالحسين نوشين، نيما يوشيج، مسعود فرزاد و مجتبي مينوي نام برد.3 هدايت در اين مجله به ترانههاي عاميانه ميپرداخت و نيما شعرهايش را در آن چاپ ميكرد.
در دورة سوم سردبيري مجله به ترتيب به اميراشرف آريانپور، محمود خوشنام و سعيد خديري تعلق داشت. دكتر هاكوپيان علاقمند بود كه سطح مجله را بالا نگه دارد، همچنين بخش عمدة مقالات اختصاص به موسيقي غربي داشت.4 درين دوره از شماره مسلسل 97 [فروردين 1344] به بعد مجله هر دو ماه يكبار انتشار مييافت.
در مجلة موسيقي مطالب آموزنده و نو، فراوان درج شده، از جمله در هر شماره نت و اشعار يك سرود ميهني و اخلاقي چاپ شده است.5
مآخذ:
1. اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ايران. تهران: فرهنگ معاصر، 1382، ج6، ص 562.
2. همان. ج 6، ص563.
3. آرينپور، يحيي. از نيما تا روزگار ما. تهران: زوّار، 1374، ص72- 73؛ اتحاد. همانجا.
4. اتحاد. همانجا.
5. همان. ج 6، ص1046.
نيزنك: افشار، ايرج. فهرست مقالات فارسي. تهران: فرانكلين، 1348، ج1، ص سي و چهار مقدّمه.
فاطمه ارغوان یغمائی