زبور

زبور، جمع زِبُر عربی در اصل به معنای «نوشته» یا «کتاب» که در قرآن و اکثر منابع اسلامی نام کتاب آسمانی داود (ع) است، لکن در کتاب مقدس و بسیاری از متون مزامیر خوانده شده است.

مزامیر در عربی، جمع مِزمار یا مزمور نیایشی است که با آواز و ترنم خوانده شود، در کتاب مقدس، بخشی از عهد قدیم و شامل نغمه‌ها و اشعار مقدس است؛ این سرودها برای تمجید و تقدیس ذات الهی با آواز و با همراهی سازهای زهی یا بادی خوانده می‌شدند. مزامیر نخستین بخش از مجموعه کتوبیم(Ketubim) از تقسیمات کتاب مقدس عبرانی است. در عبری، هر یک از این سرودها مزمور (Mizmor)خوانده شده است.

سنت یهودی ـ مسیحی، کتاب مزامیر را به داود نسبت می‌دهد و با اینکه بخشی از این سرودها مربوط به اوایل دوران پادشاهی است، تحقیقات حاکی از آن است که بخشی از این سروده‌ها به دوره تبعید و برخی دیگر به دوره پس از آن مربوط‌اند،⁵لذا انتساب تمامی مجموعه به داود، غیرممکن است.

کتاب مزامیر، شامل 150 مزمور است که از آن مجموع، 72 مزمور را به داود، 2 مزمور را به سلیمان، 12 مزمور را به آساف، 9 مزمور را به خاندان تورج و 1 مزمور را به موسی نسبت داده‌اند. سراینده بقیه آن‌ها ذکر نشده است.