پرش به محتوا

میر جاوه

از ویکی ایران
نسخهٔ تاریخ ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۳۱ توسط Samei (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی «'''ميرجاوه'''، شهري مرزي، مركز بخشي به همين نام از توابع شهرستان زاهدان، در استان سيستان و بلوچستان، با مختصات جغرافيايي "15 '27  ْ61 طول شرقي و "15 '01  ْ29 عرض شمالي<sup>1</sup> و با ارتفاع 835 متر،<sup>2</sup> در فاصلة 86 كيلومتري از مركز شهرستان و استان (زاهدان) و 1...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

ميرجاوه، شهري مرزي، مركز بخشي به همين نام از توابع شهرستان زاهدان، در استان سيستان و بلوچستان، با مختصات جغرافيايي "15 '27  ْ61 طول شرقي و "15 '01  ْ29 عرض شمالي1 و با ارتفاع 835 متر،2 در فاصلة 86 كيلومتري از مركز شهرستان و استان (زاهدان) و 1580 كيلومتري از تهران قرار دارد.3

ميرجاوه تا مرز پاكستان حدود 15 كيلومتر از راه شوسه،4 فاصله دارد و از طريق راه‌آهن نيز با كشور پاكستان و زاهدان مرتبط است. در صورت تكميل راه‌آهن زاهدان ـ كرمان، به شبكة راه‌آهن كشور خواهد پيوست. ميرجاوه به دليل موقعيت مرزي و ارتباطي خود داراي اهميت بوده و دروازة ورود به پاكستان و شبه قاره است. مير جاوه داراي دو دهستان و يكي از سه نقطة شهري، شهرستان زاهدان،5 با آب و هوايي گرم و خشك است. اشتغال مردم بيشتر كشاورزي و مشاغل مرتبط با موقعيت مرزي و رفت و آمد و حمل مسافر و كالا از اين نقطة مرزي است.6

جمعيت ميرجاوه در سال 1375ش تعداد 8113 تن بوده7 و بر طبق برآوردها در سال 1384ش، به تعداد 18313 رسيده است.8

مآخذ

1-     جعفري، عباس. نقشه‌خواني گيتاشناسي. چ 9، تهران: گيتاشناسي، 1383، ص 118.

2-     همو. گيتاشناسي ايران. دايرة‌المعارف جغرافيايي ايران، ج 3، چ 1، تهران: گيتاشناسي، 1379، ص 1248.

3-     سازمان حمل و نقل و پايانه‌هاي كشور (وزارت راه و ترابري). اطلس جاده‌هاي ايران (ويرايش دوم). تهران: همشهري، 1380، ص 133 و 134.

4-     همان. ص 28.

5-     جعفري. نقشه‌خواني گيتاشناسي. همانجا.

6-     همو. گيتاشناسي ايران. ج 3، دايرة‌المعارف جغرافيايي ايران، همانجا.

7-     نورالهي، طه. توزيع و طبقه‌بندي جمعيت شهرهاي ايران در سرشماري‌هاي 75-1335. تهران: مركز آمار ايران (سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور)، 1382، ص 283.

8-     مركز آمار ايران. بازسازي و برآورد جمعيت شهرستان‌هاي كشور. تهران: مركز آمار ايران (سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور)، 1380، ص 132.


غلامحسین تکمیل همایون