پرش به محتوا

داروغه

از ویکی ایران
نسخهٔ تاریخ ‏۱۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۲۳:۱۹ توسط Samei (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی «'''داروغه،''' عنوان يكي از مناصب حكومتي در دوره‌هاي مختلف تاريخ اجتماعي ايران. نخستين بار اصطلاح داروغه (وازژة مغولی به معنای رئیس) در دورة مغول‌هاي ايلخاني (654- 750ق/ 1256- 1349م) پديد آمد و رفته رفته جايگزين اصطلاح شحنه (نگهبان و پاسبان شهر) شد و تا ا...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

داروغه، عنوان يكي از مناصب حكومتي در دوره‌هاي مختلف تاريخ اجتماعي ايران.

نخستين بار اصطلاح داروغه (وازژة مغولی به معنای رئیس) در دورة مغول‌هاي ايلخاني (654- 750ق/ 1256- 1349م) پديد آمد و رفته رفته جايگزين اصطلاح شحنه (نگهبان و پاسبان شهر) شد و تا اوايل دورة مشروطيت (1324ق/ 1906م) پايدار باقي ماند.1‌ مقام صاحب اين شغل در سده‌هاي 7 و 8ق/ 13 و 14م برابر با مقام صاحب شُرطة (حاكم پايتخت و مسئول نظم شهر) در دوران خلافت بود.2

در دورة صفوي داروغگي منصبي شبيه شهردار شهر،3 و جزو ديوان‌بيگي بود و محافظت از شهر و خارج شهر را برعهده داشت.4 داروغه در دوره‌هاي تاريخي مختلف به صاحب منصب‌هاي گوناگون نیز گفته مي‌شده است، مانند حكام شهرها، حكام پايتخت، سرپرست منشيان ادارات، سرپرست فراشخانه (داروغة فراشخانه) و دفترخانه (داروغة دفترخانه)5 و رئيس شبگردان و پاسبانان شهر يا نظميه (شهرباني).6 بازارهاي شهرهاي بزرگ نيز داروغه داشتند كه بر امور بازار نظارت مي‌كردند.7 در دورة قاجار داروغگان بازار مانند مُحتَسِب*،گران‌فروشان را تنبيه و جريمه مي‌كردند.8 زندان شهر تهران هم زير نظر داروغه بود.9 در عاشوراي هر سال داروغة بازار شهر تهران در سبزه ميدان مي‌نشست و دسته‌هاي عزاداري محله‌ها از برابر او مي‌گذشتند و برخي از مردم براي آزادي زندانيانشان نزد او شفاعت مي‌كردند.10

مآخذ:

1.       Lambton, A. k., "The Evolution of the Office of Darugheh". Revue Iranienne ďAnthropologie. Tehran: Institute ďAnthropologie, 3éme anné Noos. 1-6 Arril septembre 1959, p.1.

                                 2.       پطروشفسكي، ايليا پاولويچ. اسلام در ايران. ترجمة كريم كشاورز، تهران: پيام، 1354ش، 210.

3.       Lambton, ibid.

                                 4.       تذكرةالملوك. به كوشش محمد دبيرسياقي، تهران: بي‌نا، 1332ش، 48.

                                 5.       مينورسكي، ولادمير. سازمان اداري حكومت صفوي. ترجمه مسعود رجب‌نيا، تهران: زوار، 1334ش، 136؛ عالم آراي صفوي. به كوشش يدالله شكري، تهران: انتشارات اطلاعات، 1363ش، 247؛ تذكرةالملوك. 58- 59؛ Lambton, 4.

                                 6.       مصاحب، غلامحسين. دايرةالمعارف فارسي. تهران: اميركبير، 1345ش، 1/940.

7.       Lambton, 6.

                                 8.       دالماني، رنه. سفرنامه از خراسان تا بختياري. ترجمة فره‌وشي (مترجم همايون)، تهران: ابن‌سينا، 1335ش، 105.

                                 9.       نجمي، ناصر. دارالخلافه تهران. اميركبير، 1352ش، 155.

10.     Lambton, 6

نيزنك: لمتون، ا. ك. اس. «منصب داروغه ـ تاريخچة آن». ترجمة حسن كامشاد، مجلة مردم‌شناسي. تهران: انتشارات ادارة كل هنرهاي زيباي كشور، 1338ش، 36- 46؛ كمپفر، انگلبرت. «داروغة پايتخت»، سفرنامة كمپفر. ترجمة كيكاووس جهانداري، تهران: انتشارات خوارزمي، 1360ش، 104- 163- 164؛ نجمي، ناصر. «چهارسوق: پايتخت داروغة شهر، دارالخلافة تهران. تهران: اميركبير، 1352، 97.


علی بلوکباشی