پیام نوین

پیام نوین، مجلة ادبی، علمی و فرهنگی كه پس از تعطیلی نشریة پیام نو و پس از چند سال به جای آن از 1337 به مدیریت دكتر محسن هشترودی انتشار می‌یافت و سرپرستی آن به عهدة ضیاءالله فروشانی بود. [سلطانی، ص 33]. صاحب امتیاز مجله در این دوره دكتر مهدی بیانی بود و مدیر آن پس از مدتی روح‌الله خالقی گردید.

اولین شمارة پیام نوین در مهر 1337ش انتشار یافت. در سرمقالة این شماره به مجلة پیام نو و اهمیت آن اشاره شده و از متوقف شدن آن اظهار تأسف كرده است. از دورة اول 12 شماره منتشر شد و در آن اشخاص دانشمندی چون سعید نفیسی، روح‌الله خالقی، رهی معیری، م. 1. به آذین، حبیب یغمائی، سیاوش كسرائی، فروغ فرخ‌زاد، دكتر مهدی بیانی و افراد دیگر مقالات و سروده‌های خود را به چاپ رساندند. دورة دوم پیام نوین از مهر 1338ش آغاز و 12 شماره منتشر شد. در این دوره هم مقالات مهمی به چاپ رسید. از جمله مجموعه نوشته‌های استاریكف ایران‌شناس روس دربارة فردوسی در شماره‌های این سال به طبع رسیده است.

مجلة پیام نوین چندین سال به طور مرتب منتشر می‌گردید. موضوعات مندرج در آن به جز مقالات افراد یاد شده حاوی متن سخنرانی‌های كسانی بود كه در انجمن روابط فرهنگی ایران و شوروی به ایراد سخن می‌پرداختند و به همین گونه شرح مراسم ادبی و فرهنگی كه در انجمن مذكور منعقد می‌گردیده به طور كامل همراه با متن سخنان دانشمندان شركت كننده در مجله به طبع رسیده است. پس از درگذشت روح‌الله خالقی كه در حقیقت مدیریت و سردبیری پیام نوین را عهده‌دار بود، در شمارة نهم دورة هفتم مجله وظایف وی بر عهدة محمود اعتمادزاده [به آذین] مترجم نامی گذاشته شد. [پیام نوین، س 10، ش 8، ص 15 و 16].

مجلة پیام نوین در دوره‌های بعد با فترت‌های مختلف یكساله یا بیشتر انتشار یافته است. به ویژه پس از درگذشت دكتر مهدی بیانی صاحب امتیاز این نشریه در 1346، تا چند سال انتشار پیام نوین دچار وقفه گردید. و پس ازآن مجدداً انتشار یافت. [عبد ربانی، ص 20-23].

انتشار مجلة پیام نوین تا وقوع انقلاب اسلامی كمابیش و اغلب به طور نامرتب ادامه یافت. آخرین شمارة آن در فروردین ـ اردیبهشت 1357ش منتشر شد و از آن پس با نشر 118 شماره و 12 دوره به كلی متوقف ماند.

مآخذ:

عبدربانی، دكتر م. هـ: سخنی با خوانندگان پیام نوین. مجلة پیام نوین، سال 10 ش8 [بهمن ـ اسفند 1352]، ص14 – 23؛ سلطانی، پوری. راهنمای مجله‌های ایران. تهران: مؤسسة تحقیقات و برنامه‌ریزی علمی و آموزشی، 1354، ص33.

سیدعلی آل داود