سروش
سروش، ایزد فرمانبرداری، اطاعت و پارسایی در دین مزدایی، سروش ایزدی بسیار بلند مقام است که مرتبه او با مهر همسان دانسته شده است[۱].
نام سروش، با توجه به ریشه کلمه، به معنای شنیدن است و اشاره به این دارد که فرمان و پیام الهی را میشنود. در ادبیات فارسی نیز سروش آورنده پیام خداوند محسوب شده است. نام سروش در گاثاها آمده و با صفت ”بزرگترین“ ستوده شده است[۲]. هاتهای 56 و 57 یسنه ویشت 11 به ستایش او اختصاص دارند.
وی تجسم فرمانبرداری از خداوند و نخستین آفریدهای است که اهورا مزدا را ستود، گاثاهای پنجگانه را تلاوت کرد و بَرْسَم را گسترد[۳]. وی آموزگار دین است در حالیکه اهورا مزدا خود دین را به او آموخته است[۴]. سروش همواره به نگاهبانی آفرینش اهورا مزدا در برابر دیوان کمربسته، و هرگز نمیخوابد[۵]. در روز بازپسین، پس از گذر از چینودپل (گذرگاه داوری)، مهر، سروش و رَشْن روان درست کرداران را از دیوانی که میخواهند آنها را به دوزخ بکشانند، میرهانند. او با امشاسپند اردیبهشت همکاری میکند[۶]. سروش باژ، نیایش مخصوص سروش در هر صبحگاه، و درون نان آئین پیشکشی ویژه سروش است. هفدهمین روز هر ماه در بزرگداشت این ایزد سروش نام گرفته است[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ بندهش. به کوشش مهرداد بهار، تهران، توس، 1380، ص 109.
- ↑ یسنا. 33: 5.
- ↑ یسنا. 57: 5-8.
- ↑ یسنا. 57: 23؛ یشتها. 11: 14.
- ↑ یسنا. 57: 16-17 و 30-32؛ یشتها. 11: 11-13.
- ↑ بندهش. به کوشش مهرداد بهار، تهران، توس، 1380، ص 112.
- ↑ نیزنک: پورداود، ابراهیم. «مقدمه سروش یشت»، یشتها. ترجمه ابراهیم پورداود، تهران، اساطیر، 1377، ج 1، ص 516-524؛ اوشیدری، جهانگیر. دانشنامه مزدیسنا. تهران: نشر مرکز، 1378، ص 326-328. Boyce, M. Zoroastrians, Their Religious Beliefs and Practices. London: Routledge, 1979, P. 74; Hinnells, J. Persian Mythology. London: Hamlyn, 1975, PP. 52-53; Zaehner, C. The Dawn and Twilight of Zoroastrianism. London: Weidenfeld & Nicolson, 1975, PP. 94-95.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
پیوند به بیرون
سروش ایزد، سایت پژوهشکده باقرالعلوم، قابل بازیابی از http://pajoohe.ir