سلیمان
سلیمان، فرزند داود و سومین پادشاه اسرائیل (حدود 972 تا حدود 932 پم) در كتاب مقدس و بناكننده معبد و پیامبر نامبردار در قرآن كریم.
در زمان داود و به دستور وی سلیمان پس از پدر به حكومت نشست[۱].
این تصمیم داود برخی درگیریها را سبب شد، اما سلیمان پس از به قدرت رسیدن، با اندیشهوری و حسن رفتار، حكومت را از معارضان پاك كرد[۲]. او همچنین با ایجاد ارتباط سیاسی و بازرگانی با برخی از كشورهای همسایه همچون شام و مصر بر رونق سرزمین خود افزود[۳]. در كتاب مقدس، حكمت و خردورزی سلیمان بسیار مورد توجه قرار گرفته[۴][۵] و برخی از كتابهای حكمی در عهد قدیم همچون جامعه، امثال سلیمان، حكمت سلیمان، و همچنین «غزل غزلها» به او منتسب گشته است.
نام سلیمان 17 بار در قرآن كریم آمده است. قصص مربوط به توانایی سلیمان در فهم زبان پرندگان و حیوانات، و ارتباط او با همسرش، و ملكه سبا (بلقیس) كه در سوره نمل یاد شده، از قصص پر شهرت در قرآن كریم است[۶][۷]. همچنین در قرآن بارها به خواست خدا انس و جن تحت امر سلیمان درآمدند (انبیاء/81). برخی مفاهیم مرتبط با قصص سلیمان نبی، در تفاسیر و روایات اسلامی بسط یافته، كه بازتاب آن را در ادب فارسی میتوان مشاهده نمود. از این میان داستان نگین (خاتم) سلیمان، همسخنی مور و سلیمان، و هدهد به منزله راهبری برای ایجاد ارتباط میان سلیمان و بلقیس، از اشتهار بیشتری برخوردار است.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ پادشاهان (1). 32:1 به بعد.
- ↑ پادشاهان (1). باب 2.
- ↑ پادشاهان (1). 1:3؛ 1:5؛ 1:10.
- ↑ پادشاهان (1). 5: 9-14.
- ↑ Anderson, B. W. «Solomon», The Living World of the Old Testament. New Jersey: 1957.
- ↑ ثعلبی، احمد. قصص الانبیاء. بیروت: المكتبه الثقافیه، ص 276 به بعد.
- ↑ كتاب مقدس. انجمن پخش كتب مقدسه، 1977.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
نامعلوم