ادیب صابر
ادیبْ صابر (مق 546 ق) دبیر، شاعر.
شهابالدین صابر بن اسماعیل ترمذی مشهور به ادیب صابر و متخلص به ادیب و صابر از شاعران سده 6 ق به شمار میرود. اصلش از ترمذ بود، اما در آغاز جوانی از بخارا رهسپار خراسان شد ودر هرات به تحصیل دانش پرداخت[۱]. پس از آن در نیشابور با سمت دبیری به سلک نزدیکان مجدالدین ابوجعفر علی موسوی، رئیس خراسان پیوست. سپس توسط مجدالدین به خدمت سلطان سنجر سلجوقی (حک 511 ـ 552 ق) درآمد و اشعاری در ستایش او سرود[۲]. بعدها از سوی سنجر به رسالت نزد علاءالدین آتسز رفت و چندی در خوارزم به سر برد. چون آتسز دانست که ادیب صابر نهانی اخباری از دربار او برای سنجر میفرستد، دستور داد تا او را در جیحون غرق کردند[۳].
شیوه بیان او ساده و روان و بیشتر به سبک رودکی و فرخی بود. از دقیقی و عنصری نیز پیروی میکرد و برخی از مضمونهای اشعارش را از آنان میگرفت. ظاهراً آوازه او در شاعری تحت تأثیر شهرت دبیری وی قرار داشت[۴]. آثار آگاهی ادیب صابر از فنون ادبی، اشعار و ترجمه شعر عرب، مبادی ریاضی و فلسفه در سرودههای او دیده میشود، معزّی، رشید و طواط، خاقانی و جز آنان از معاصران وی بودند[۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ناصح، محمدعلی. دیوان ادیب صابر ترمذی. تهران: علمی، 1343، ص الف (مقدمه).
- نفیسی، سعید. تاریخ نظم و نثر در ایران. تهران: فروغی، 1344، ج 1، ص 84.
- خانلری (کیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی دری. تهران: بیناد فرهنگ ایران، 1348، ص 41.
- زرین کوب، عبدالحسین. از گذشته ادبی ایران. تهران: انتشارت بین المللی الهدی، 1375، ص 285.
- فروزانفر، بدیع الزمان. سخن و سخنوران. تهران: خوارزمی، چ 2، 1350، ص 241 و 243.
ابوالقاسم رادفر
- ↑ ناصح، محمدعلی. دیوان ادیب صابر ترمذی. تهران: علمی، 1343، ص الف (مقدمه).
- ↑ نفیسی، سعید. تاریخ نظم و نثر در ایران. تهران: فروغی، 1344، ج 1، ص 84.
- ↑ خانلری (كیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی دری. تهران: بیناد فرهنگ ایران، 1348، ص 41.
- ↑ زرین کوب، عبدالحسین. از گذشته ادبی ایران. تهران: انتشارت بین المللی الهدی، 1375، ص 285.
- ↑ فروزانفر، بدیع الزمان. سخن و سخنوران. تهران: خوارزمی، چ 2، 1350، ص 241 و 243.