کمال خجندی، مسعود
کمال خُجَندی ( ـ 798 تا 808 ق / ؟م) عارف، شاعر.
شیخ کمالالدین مسعود خجندی مشهور به شیخ کمال و متخلص به کمال در خجند ماوراءالنهر به دنیا آمد[۱]. در جوانی به زیارت خانه خدا مشرف شد و پس از بازگشت در تبریز اقامت گزید. در آن شهر مورد حمایت سلطان حسین جلایر (حک 776ـ784 ق / ؟م) قرار گرفت، تا جایی که به امر آن سلطان خانقاهی در ولیانکوه برایش بر پا کردند. بدین ترتیب مریدان و پیروان بسیاری به گرد او جمع شدند[۲]. پس از آن به دنبال واقعه فتح تبریز توسط توقتَمش خان پادشاه در بند، به فرمان همسر توقتمش از 784 ـ 790 ق در شهر سرای واقع در دشت قبچاق به سر برد. در این مدت نیز مریدان بسیاری یافت و با عبیدالله چاچی عارف سرشناس آشنا شد[۳]. آنگاه بار دیگر به تبریز بازگشت. در این دوره مورد نوازش و الطاف میرانشاه فرزند تیمور و حکمران آذربایجان قرار گرفت[۴]. کمال ادامه حیاتش را به حالت انزوا در خانقاهش گذراند و پس از مرگ همان جا به خاک سپرده شد[۵].5 غزلهای عارفانه او ساده و روان است. دیوان اشعارش نزدیک به 8000 بیت دارد[۳]. کمال در شعر جز سعدی و حافظ کسی را به پایه خود نمیدانست[۶][۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ حکیمیان، ابوالفتح. فهرست مشاهیر ایران، تهران: دانشگاه تهران، 1357 ش، ج 2، ص 388.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1132.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ نفیسی، سعید. تاریخ نظم ونثر در ایران و در زبان فارسی، تهران: فروغی، 1344 ش، ج 1، ص 211.
- ↑ براون، ادوارد. تاریخ ادبی ایران، از سعدی تا جامی، ترجمه و حواشی علی اصغر حکمت، تهران: 1327 ش، ص 348.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات در ایران، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1133.
- ↑ گل سرخی، ایرج. دیوان کمال خجندی، تهران: سروش، چ 1، 1374 ش، ص 4.
- ↑ مجمع بزرگداشت شیخ کمال خجندی (1375: تبریز). [مجموعه مقالات]، مجمع بزرگداشت شیخ کمال، 1375.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر