پرش به محتوا

کیش

از ویکی ایران
نسخهٔ تاریخ ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۲۳ توسط Samei (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی «'''كيش'''، جزيره‌اي در خليج فارس از توابع شهرستان بندرلنگه در استان هرمزگان. با مختصات جغرافيايي "30 '01  ْ54 طول شرقي و "15 '33  ْ26 عرض شمالي.<sup>1</sup> فاصلة تقريبي جزيره از ساحل، 25 كيلومتر و تا تهران از راه شوسه و دريا و از مسير بندرلنگه و بندر چارك، حدود...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

كيش، جزيره‌اي در خليج فارس از توابع شهرستان بندرلنگه در استان هرمزگان. با مختصات جغرافيايي "30 '01  ْ54 طول شرقي و "15 '33  ْ26 عرض شمالي.1 فاصلة تقريبي جزيره از ساحل، 25 كيلومتر و تا تهران از راه شوسه و دريا و از مسير بندرلنگه و بندر چارك، حدوداً 1600 كيلومتر است.2

جزيرة كيش از شمال با بندر چارك، از غرب با جزيرة هندرابي، از شرق با بندرلنگه و جزيرة فرور بزرگ همسايه است و از جنوب پس از پيمودن عرض خليج فارس، با كشور امارات متحدة عربي ارتباط مي‌يابد.3

كيش به دليل موقعيت ارتباطي مهم خود و نيز امكان سكونت در آن، همواره مورد توجه بوده است. اين جزيره تقريباً بيضي شكل و بسيار گرم و خشك، داراي دو دهستان به نام‌هاي باغو و سفين (صفين)، به ارتفاع 5 متر از سطح دريا و بلندترين نقطة آن نيز 45 متر است. درازاي آن از شرق به غرب 6/15 كم و عرض آن 5 كم و مساحت آن 7/89 كم 2 است.4

كيش به استناد آثار تاريخي بر جاي مانده در آن، همواره مسكون و آباد بوده است. در قسمت شمالي جزيره بين روستاهاي سجم و سفين خرابه‌ها و آثار قديمي متعلق به سدة پنجم ميلادي به چشم مي‌خورد، همچنين تعدادي توپ زنگ زده در قلعة كيش موجود است كه متعلق به لشگريان نادر شاه بوده و براي حمله به مسقط مورد استفاده قرار مي‌گرفته است.5

جزيرة كيش در سي سال اخير با اقدامات گستردة عمراني، به صورت يكي از قطب‌هاي مهم اقتصادي، تجاري و گردشگري ايران درآمده و ساليانه هزاران گردشگر داخلي و خارجي به آن مسافرت مي‌كنند.

جمعيت شهر كيش در 1375ش تعداد 8047 تن6 و طبق برآوردها در 1384ش به 8388 تن رسيده است.7

مآخذ:

1-     جعفري، عباس. نقشه‌خواني گيتاشناسي. تهران: گيتاشناسي، چ 9، 1383، ص 117.

2-     سازمان حمل و نقل و پايانه‌هاي كشور (وزارت راه و ترابري). اطلس جاده‌هاي ايران (ويرايش دوم). تهران: همشهري، 1380، ص 45 و 134.

3-     همانجا.

4-     جعفري، عباس. گيتاشناسي ايران. ج 3، دايرة‌المعارف جغرافيايي ايران، چ 1، تهران: گيتاشناسي، 1379، ص 1067.

5-     سازمان پژوهش و برنامه‌ريزي درسي. جغرافياي استان هرمزگان. تهران: شركت چاپ و نشر كتاب‌هاي درسي ايران، 1382، ص 68.

6-     نورالهي، طه. توزيع و طبقه‌بندي جمعيت شهرهاي ايران. تهران: مركز آمار ايران (سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور)، 1382، ص 190.

7-     مركز آمار ايران. بازسازي و برآورد جمعيت شهرستان‌هاي كشور. تهران: مركز آمار ايران (سازمان مديريت و برنامه‌ريزي كشور)، 1382، ص 232.

غلامحسین تکمیل همایون