شش روز آفرینش در قرآن
شش روز آفرینش در قرآن
و اما در کتاب آسمانی قرآن نیز به شش روز آفرینش برمیخوریم. از آن جمله است سوره اعراف آیه ۵۴ و سوره یونس آیه ۳ و سوره هود آیه ۸ و سورههای فرقان و سجده وقاف که در هر شش جا آیهها با همدیگر نزدیکی و هماهنگی دارند. در آیه ۵۴ سوره اعراف میفرماید:
«اِن ربّکم اللّه الذی خلق السماوات والارض فی ستة ایام ثم استوی علیالعرش»
یعنی: بدرستی که پروردگار شما آنچنان خدایی است که آفرید آسمانها و زمین را در شش روز، سپس بر تخت جایگرفت.
بر تخت نشستن یا در تخت جای گرفتن خداوند، یادآور روز هفتم ۱-کتاب مقدّس، عهد عتیق، سفر پیدایش.
۲- جشنهای ایران باستان، یادشده، صص ۵-۳۴.
۵۴
آداب و رسوم نوروز
در تورات است که خدا از کار آفرینش بیاسود، به طوری که از آیههای دیگر برمیآید، حضرت حق در روز ششم آدمیان را آفریده و در روز هفتم بر تخت نشسته است. یعنی به این اندیشه افتاده است که از میان آدمیان برای آبادی روی زمین و راهنمایی مردم پیامبرانی برگزیند و آنان را با برنامههای دینی و دانشی به آموزش و پرورش بندگان خود بگمارد. بر تخت نشستن حضرت باری جلّ و علا پس از روز ششم، یادآور همان روز نوروز است که روز آسایش و آرامش و جشن و شادی است.
علامه مجلسی در کتاب السماءوالعالم از امام جعفر صادق(ع) یاد میکند که فرموده است: جشن نوروز برای آفریده شدن آدمیان است کوتاه سخن اینکه همه گفتهها و نوشتههای هماهنگ با هم نوروز را جشن پایان روزهای ششگانه آفرینش و بهویژه جشن زایش و پیدایش آدمیان نشان میدهد
بدین توضیح این جشن وابسته به همه مردم جهان است و شاید امتیازی که برای ایرانیان متصور است آنست که به حول و قوه الهی توانستند پیش از بسیاری از ملل دیگر عالم آن را درک کنند و به گونه خاص خویش برای شکرگزاری از نعم ایزدی بکوشند.^{۲}