مراسم تحویل سال
در روزگار ما، به هنگام تحویل سال، جز از هفت سین و کتاب آسمانی، یک نان بزرگ، یک کاسه آب که رویش برگ سبز است، یک شیشه گلاب، سبزه علاوه بر آجیل شیرین و میوه و شیرینی و خروس و ماهی در خوانچه مینهند و البته غیر از اینها یک کاسه ماست و مقداری شیر و پنیر و چند دانه تخممرغ رنگ کرده را نیز فراموش نمیکنند، چون همه از فراوانی سخن میگویند و چشم و دل اهل خانه را در آغاز سال نو، سیر نگاه میدارند.
در موقع تحویل سال همه اهل خانه بر سر سفره هفت سین مینشینند و پول یا خر خاکی در دستشان میگیرند چون شگون دارد اگر کسی در موقع تحویل در خانه خود نباشد تا سال دیگر از خانهاش آواره ۱- میرنیا، سیدعلی، فرهنگ مردم، یاد شده، ص ۴۳. ۲- جستاری چند در فرهنگ ایران، یادشده، ص ۲۲۴.
جشنها و مراسم نوروزی،
۷۳
خواهد بود. کسی که مزاجش حرارتی باشد موقع تحویل یک انگشت ماست میخورد و اشخاص رطوبتی یک انگشت شیره میخورند تا به اعتدال روی نهند. در موقع تحویل زنها باید سنجاق زیر گلویشان باشد وگرنه رشته کارهایشان گسسته میشود.
علامت تحویل تکان خوردن برگ سبز روی آب است و یا چرخیدن تخممرغ روی آینه، شمعی که به نیت حفظ سلامتی افراد خانواده و روشنایی بخشی زندگی بر آنها افروخته است باید تا آخر بسوزد و نباید به آن فوت کرد چونکه عمر را کوتاه میکند و در صورت اجبار میتوانند با دو برگ سبز آن را خاموش کنند.
کسی که صُبح عید وارد خانه میشود اگر مرد باشد مرجحً است. به طور کلّی اولین کسی که وارد خانه میشود باید خوشقدم باشد و بگوید: صد سال به این سالها برسید! این جمله حکایت از آن دارد که چون سلامتشان تا آغاز سال نو حفظ شده است، صد سال دیگر هم فرضاً زنده بمانند و سالم باشند. در صورتیکه صاحبخانه خوشقدم باشد باید از در خانه بیرون برود و برگردد. هرکس که درین روز شادی و خرمی بکند تا سال دیگر به او خوش خواهدگذشت معروف است که: هر که روز نوروز جشن کند و به خرّمی بپیوندد تا نوروز دیگر عمر در شادی و خرّمی گذارد.