اصحاب کهف
اصحاب كهف، در قصص قرآني، نام گروهي از خداپرستان كه از ستم پادشاهي مشرك به غاري پناه بردند و سالياني دراز به خوابي عميق درافتادند. برپاية روايات، اين پادشاه مشرك، دقيانوس، و محل واقعه اِفِسوس دانسته شده است. برابر سورة كهف، آن خداپرستان را كه به آن غار پناه برده بودند، خوابي در ربود كه ساليان بهطول انجاميد و در اين مدت چنان هيبتي داشتند كه كس را ياراي نزديكشدن به آنان نبود و نگرنده آنان را بيدار ميپنداشت.1 اين خفتگان، 309 سال بر همان حال گذراندند و چون به خواست الهي از خواب برخاستند، چنان گمان بردند كه تنها روزي يا كمي بيشتر از روز در خواب بودهاند. اصحاب كهف، سگي همراه خود داشتند كه بر در غار خفته و با هيبتي شگفت، دو دست خود بر زمين گسترانيده بود.2
مآخذ:
1- طبري. تاريخ. ليدن: 1879 م، 1/778ـ781.
2- طبري. تفسير. 15/133ـ135.
تلخيص از: دايرﺓالمعارف بزرگ اسلامي.
سید حسن امین