آقا سید ابوالحسن اصفهانی
اصفهاني، آقا سيّد ابوالحسن، (1284ـ1365ق / 1867ـ1946م)، فقيه بزرگ امامي و مرجع تقليد شيعيان جهان، و رئيس حوزة علمية نجف. وي در روستاي مَديسه از توابع لنجان اصفهان زاده شد. اجداد او اصلاً از سادات موسوي بهبهان بودهاند.1 مقدمات را در قرية مديسه و دروس متوسطه را در مدرسة نيماورد اصفهان خواند و پس از گذراندن سطوح فقه و اصول، به محافل درس خارج استادان حوزة اصفهان راه يافت. از ميان همة استادانش در حوزة اصفهان، تنها شخصيتي كه اصفهاني خود به نام و نشان از او ياد كرده، آخوند ملا محمد كاشاني (د 1333ق / م) است كه از مدرّسان علوم عقلي و رياضي بوده است. وي در 1308ق، به نجف رفت و آنجا از محضر ميرزا حبيبالله رشتي (د 1312ق)، آخوند خراساني (د 1329ق)، ميرزا محمدحسن شيرازي (د 1312ق)، سيد محمدكاظم طباطبايي يزدي (د 1337ق)، ميرزا محمدتقي شيرازي (د 1338ق)، فتحالله شريعت اصفهاني (د 1339ق) و مولي عبدالكريم ايرواني استفاده كرد.2 پس از درگذشت ميرزاي نائيني (1355ق / ) آيتالله اصفهاني به مقام مرجعيت رسيد و تا پايان عمر رياست حوزة علمية نجف را بر عهده داشت.3 در سن 81 سالگي در كاظمين درگذشت و در نجف و در جوار استادش آيتالله خراساني به خاك سپرده شد.4
مآخذ:
1- ميبدي، ناصر. وجيزه در زندگاني آيتالله اصفهاني. مشهد: 1368.
2- امين عاملي، محسن. اعيان الشيعه. ج 2، ص 333.
3- دايرةالمعارف تشيع. 2/221.
4- همان. ص 222.
سید حسن امین