ابتهاج

ابتهاج، به معني شادماني است و در اصطلاح فلسفه و كلام از لذّت عقلي حق تعالي، كه از تعقّل ذات وي از سوي وي به بار مي‌آيد به ابتهاج تعبير مي‌شود.⁽¹⁾ به نظر بيشتر متكلمان نسبت دادن هرگونه لذّت، حتي لذّت عقلي به حق تعالي نارواست؛ چرا كه در نصوص ديني هيچ‌گونه لذت به خدا نسبت داده نشده است.⁽²⁾ شماري از متكلّمان و حكماي الهي بر آنند كه خداوند مُبْتَهِج بالذات است و از تعقل ذات خويش داراي كامل‌ترين لذات عقلي است كه بايد از آن به ابتهاج تعبير كرد.⁽³⁾]← لذّت[

مآخذ:

1. طوسي، خواجه نصيرالدين. شرح تنبيهات و اشارات. تهران: مطبعة حيدري، 1378ق، ص 3/359.
2. فاضل مقداد. النافع يوم الحشر. تحقيق دكتر مهدي محقق، تهران: مؤسسة مك گيل، 1365، ص 20.
3. علاّمه حلّي. كشف المراد في شرح تجريد الاعتقاد. به كوشش سيد ابراهيم موسوي زنجاني، بيروت: 1399ق / 1979م، ص 320.

اصغر دادبه