شرع
شرع، يا شريعت راه خداوند بر بندگان خود، از احكام و اعتقادات.
شرع، در لغت، دين و آئين و كيش و مذهب است و راه راستي كه حق تعالي براي بندگان، مقرر فرموده و بدان امر كرده.1 در قرآن كريم آمده است:« ثُمَّ جَعَلناكَ علي شَريعَةِ مِن اَلاَمْر»؛ يعني پس تو را بر راه و روشي كه از امر ما است قرار داديم؛2 بنابراين كلمة شريعت، مرادف با كلمة دين است3 و قواعد و مقررات نازل شده از طريق وحي به انبياء كه شامل مسائل اعتقادي، اخلاقي و حقوقي است؛4 امور اعتقادي، مانند اعتقاد به وحدت خدا، روز حَشر، رسالت پيامبر اسلام(ص) و ...؛ امور اخلاقي، چون مستحبات و مكروهات و عبادات؛ امور حقوقي، اعم از مدني و كيفري و ساير مسائل حقوقي گردآوري شده در باب جهاد و مانند آن كه شامل الف: آنچه در نصوص قوانين شرع، به طور خاص يا عام بيان شده است، ب) آنچه براي اجراي مقدمات مذكور، ضروري است، مانند مقررات استخدامي و اداري و گردآوري و مصرف وجوه عمومي و ... .5
مآخذ:
1. دهخدا، علياكبر. لغتنامة دهخدا. تهران: مؤسسه دهخدا، ج9/14219.
2. سوره 45/17.
3. مصاحب، غلامحسين. دايرةالمعارف بزرگ فارسي. فرانكلين: ج2/1471.
4. جعفريلنگرودي، محمدجعفر. ترمينولوژي حقوق. تهران: گنج دانش، ص386.
5. همان. همانجا.
اسدالله معظمی گودرزی