خویشاوندی از راه اخوت
آن هنگام که انسجامِ عقیدتی میانِ دو فرد یا دو گروه به اوجِ خود برسد و به نوعی قرارِ اخوت بستن میانِ آنها بیانجامد، با شکلِ خاصی از خویشاوندی روبرو میشویم که بنیادی معنوی دارد. در دهکدههایِ پا قلعه در اطرافِ گرگان، شاهدِ نوعی خاص از این روابطِ خویشاوندی هستیم.
در این نوع روابط، به هنگام ختنه فرزندِ خانواده، فردِ دیگری از خانوادهای دیگر دعوت میشود تا بر انجام درست کار نظارت کند. این شخص در اصطلاح محلی «قریب» خوانده میشود و برای تمام عمر روابطی شبه خویشاوندی با خانواده مذکور خواهد داشت و خانواده خودِ او نیز به هنگام ختنهسورانِ فرزندشان، قریبی از خانواده اوّل برخواهد گزید. در این روابطِ متقابل، دو خانواده مَحرم یکدیگر به حساب آمده و از انعقادِ پیوندِ زوجیّت با یکدیگر اجتناب خواهند کرد.[۱]
نیز نگاه کنید به
انواع خویشاوندی
خویشاوندی نسبی
خویشاوندیِ سببی
خویشاوندی رضاعی
خویشاوندی توتمی
منبع اصلی
فرخجسته، هوشنگ ( 1382). کتاب ایران: خانواده. تهران: سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، معاونت پژوهشی و آموزشی، مرکز مطالعات فرهنگی- بین المللی.
نویسنده مقاله
هوشنگ فرخجسته
- ↑ باقر ساروخانی، مقدمهای بر جامعهشناسی خانواده، تهران: سروش، ۱۳۷۵، ص 200.