پرش به محتوا

دفاع مقدس

از ویکی ایران
نسخهٔ تاریخ ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۵۰ توسط Samei (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی «دفاع مقدس رويا اصلي دفاع مقدس پس از آغاز جنگ تحميلي عراق عليه ايران به نبرد مبارزان مسلمان ايران با رژيم متجاوز بعث عراق گفته شد. از آنجا كه اين جنگ از سوي عراق به ايران تحميل شده بود و ايران تنا در صدد دفاع از دين و كيان خود بود، دفاع ناميده شد...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

دفاع مقدس

رويا اصلي

دفاع مقدس پس از آغاز جنگ تحميلي عراق عليه ايران به نبرد مبارزان مسلمان ايران با رژيم متجاوز بعث عراق گفته شد. از آنجا كه اين جنگ از سوي عراق به ايران تحميل شده بود و ايران تنا در صدد دفاع از دين و كيان خود بود، دفاع ناميده شد و از آنجا كه دفاع در دين اسلام مشروع و بلكه واجب است، دفاع مقدس نام گرفت. خداوند در قرآن مي‌فرمايد: «فمن اعتدي عليكم فاعتدو عليه بمثل ما اعتدي عليكم/ كسي كه به شما تجاوز كرد، به همان ميزان به او تجاوز كنيد». (بقره، 194).

بعد از پيروزي انقلاب اسلامي آن زمان كه كشور هنوز در تلاش براي تثبيت انقلاب و در حال مبارزه با گروه‌هاي مخالف داخلي بود، كشور عراق در تاريخ 31 شهريور 1359، با نقض عهدنامه مرزي 1975 در طي تجاوزي غافلگيركننده ايران را وارد مبارزه‌اي نمود كه هشت سال به طول انجاميد. (جمشيدي، 119. دولت عراق با سوءاستفاده از شرايط ناآرام ايران و با حمايت آمريكا به اين حمله دست زد. در واقع حمله عراق به ايران ابزاري براي مهار انقلاب اسلامي ايران از سوي آمريكا بود. از اين رو دولت عراق در طي جنگ از طرف دولت‌هاي قدرتمند حمايت سياسي و نظامي مي‌شد.

امّا مردم مسلمان ايران كه اينك پس از شكست غول داخلي به رهبري امام خميني، موفق به تأسيس حكومت اسلامي شده بودند، نمي‌توانستند اين حمله را بي‌پاسخ بگذارند.

اولين واكنش‌ها در داخل كشور از سوي امام خميني بود كه همان روز 31 شهريور بيان مي‌كنند كه ما «مصمم بر اين هستيم كه اگر عراق حد خودش را نداند و تجاوز را تكرار كند، ما دستور بدهيم و ملت ما بسيج شوند...» (صحيفه امام، ج 13، 222). نيروهاي نظامي آن زمان ايران كه همه بر آمده از انقلاب بودند، مانند پاسداران و كميته انقلاب هنوز مدت زيادي از عمرشان نگذشته بود و آمادگي كامل رويارويي با يك جنگ را نداشتند. در اولين ماه‌هاي جنگ كه فرماندهي كل قوا در دست بني‌صدر بود، بسياري از شهرهاي جنوب و غرب ايران اشغال شد و خرمشهر سقوط كرد، امّا با حذف بني‌صدر ايران توانست در جنگ موفقيت‌هاي قابل توجهي به دست آورد. (علي‌بابايي، 748- 746). دولت عراق در جهت نيل به اهداف خود از تمام ابزارها و امكانات استفاده مي‌كرد. حتي از سلاح‌هاي شيميايي، بمباران مناطق مسكوني، حمله به كشتي‌ها و نفت‌كش‌هاي ايراني و جالب اين‌كه با وجود تلاش‌هاي دولت ايران براي محكوم كردن اقدامات غير انساني صدام از سوي مجامع بين‌المللي اقدامات جدي چنداني در اين زمينه صورت نمي‌گرفت. (ولايتي، 228- 179).

در دو سال اول جنگ، نيروهاي مسلح ايران، عراق را از خاك خود بيرون راندند و در سال‌هاي بعد مواضع مهمي را در خاك عراق تصرف كردند. در سال پاياني جنگ عراق درگيري شدت يافت و با توطئه‌هاي بين‌المللي از جمله حمله آمريكا به سكوهاي نفتي و هواپيماهاي مسافربري، در نهايت جنگ از 29/5/1367 با پذيرفتن قطع‌نامه 598 پايان يافت و آتش‌بس رسمي بين دو كشور برقرار شد. (تقويم تاريخ دفاع مقدس، 11- 10).

منابع

1- قرآن كريم

2- جمشيدي، محمّد‌حسين، سازمان‌هاي بين‌الملي و جنگ ايران و عراق، تهران، دانشكده‌ي فرماندهي ستاد سپاه پاسداران، 1374

3- صحيفه امام (مجموعه آثار و سخنراني‌هاي امام خميني)، ج 13، مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خميني، 1378

4- علي‌بابايي، داوود، بيست و پنج سال در ايران چه گذشت، ج 3، تهران، اميد فردا، 1382

5- ولايتي، علي‌اكبر، تاريخ سياسي جنگ تحميلي عراق بر جمهوري اسلامي ايران، تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامي، 1384

6- تقويم دفاع مقدس، ج 1، تهران، مركز اسناد انقلاب اسلامي، 1384