بهرام
بهرام، ايزد پيروزي و از ايزدان مهم دين زردشتي كه بهويژه در عصر ساساني جايگاهي بسيار برجسته پيدا كرد.
نام بهرام در اوستا وِرِثْرَغْنَه [1]است و در سرودة اوستايي كه به او اختصاص يافته (بهرام يشت) با 10 تجسم يا صورت معرفي ميشود كه هر يك نمايانگر جنبهاي از اوست.1 از جملة اين تجسمها گراز تيزدندان است (مهريشت: 70) و پيوسته همراه با ايزدمهر ميتازد؛ لذا نوعي پيوستگي و ارتباط نيرومند ميان مهر و بهرام وجود داشته است.2
بهرام كه همتاي ورتيرَهن [2]هندي و واهاگِن[3] ارمني است، معمولاً نامش به «در هم شكنندة ايستادگي» ترجمه ميشود.2 وي ايزد پيروزي و روز بيستم هر ماه شمسي به نام او است و نگاهباني از آن روز و پناه دادن به آتش به او سپرده شده است، از همين روي، جنگجويان ايراني عصر باستان از او ياري ميخواستند و مهمترين آتش دوران ساساني به نام او ناميده ميشد.3
مآخذ:
1- هينلز، جان. شناخت اساطير ايران. ترجمة ژاله آموزگار و احمد تفضلي، تهران و بابل: 1372، ص 41؛ نيز:
Hinnells, J. R. Persian Mythologh. London: Hamlyn, 1975, PP. 33-36.
2- نيبرگ، هنريك ساموئل. دينهاي ايران باستان. ترجمة سيفالدين نجمآبادي، تهران: مركز ايراني مطالعة فرهنگها، 1359، ص 69.
3- بندهش. ترجمة مهرداد بهار، تهران: توس، 1369، ص 49؛
Kulke, E. The Parsees in India, A Minority as Agent of Social Change, Dehli: P. 29.
[1]. Verethraghna
[2]. Vrtrahen
[3]. Vahagen