پرش به محتوا

زولبیا و بامیه

از ویکی ایران

زولبیا و بامیه، زولبیا نوعی شیرینی تهیه شده از نشاسته، ماست آب گرفته، زعفران، روغن و شکر[۱]. زولبیا را به شکل دایره پنجره‌ای و معمولاً به اندازه یک نعلبکی می‌پزند.

رنگ زولبیا بسته به اندازه زعفران آن زرد و گاهی قهوه‌ای است. زولبیا معمولاً با بامیه همراه و از خوراک‌های ماه رمضان* است. بامیه را از آرد و تخم مرغ و شکر و به شکل استوانه‌های کوچک و بزرگ به اندازه یک بند یا یک انگشت تهیه می‌کنند. زولبیا و بامیه را پس از سرخ کردن در شهد آب و شکر غوطه‌ور می‌کنند تا شیرین شود.  

در گذشته زولبیا را در خانه و با روغن کنجد تهیه می‌کردند که خاصیت فراوانی داشت، ولی امروزه آن را با روغن مایع و در قنادی‌ها می‌پزند[۲].

زولبیا از خوراک‌های کهن ایران است که در گذشته بدان «حلقه‌چی[۳]» می‌گفتند. باب هشتم از رساله دیوان اطعمه درباره شیرینیجات به زولبیا یا حلقه‌چی نیز اشاره دارد.[۴]

فاطمه اسماعیلی

کتابشناسی

  1. انوری، حسن (1381). فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، جلد پنجم، ذیل زولبیا.
  2. دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1379). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد دوم، ص 1601.
  3. مولانا بسحاق حلاج شیرازی. دیوان اطعمه. شیراز: کتاب‌فروشی معرفت شیراز، ص 164.
  4. مولانا بسحاق حلاج شیرازی. دیوان اطعمه. شیراز: کتاب‌فروشی معرفت شیراز، ص 164. باب هشتم