استخاره
استخاره، آداب دینی که شخص مستقیماً یا وسیله شخص ثالثی با بازکردن قرآن یا شمردن دانههای سبحه (تسبیح) انتخاب احسن را از خداوند میطلبد. استخاره در لغت طلب و خواستن بهترین در امریست، اما در اصطلاح دینی، واگذاردن انتخاب به خداوند در کاریست که انسان در انجام دادن آن درنگ و تأمل دارد[۱] [۲]. برای استخاره در روایات اسلامی، آدابی از دعا، نماز و ذکر بیان گردیده است. استخارهکردن در امری که در شرع حکمی روشن دارد، روا نیست و تنها در کارهای مباح یا در انتخاب میان دو مستحب، نیکو و پسندیده است.
استخاره و طلبکردن بهترین از خداوند نزد مذاهب گوناگون اسلامی امری پسندیده شمرده شده و در اینباره احادیثی چند از پیامبر(ص) و ائمه اطهار(ع) نقل شده است[۳][۴]. در استخاره با قرآن، شخص، مصحف را میگشاید و مراد خود را از آیه اول همان صفحه میجوید و به قولی دیگر، هفت برگ را شمرده، پاسخ خود را در برگ هفتم و سطر یازدهم میجوید[۵][۶]. در استخاره با رقاع، دو دستور «افعل» و «لاتفعل» بر دو رقعه نوشته میشود و شخص به شکل قرعه یکی را بر میدارد و به مضمون آ، عمل میکند[۷] و در استخاره با سبحه (تسبیح)، شخص به اندازه یک قبضه از تسبیح را جدا میکند و دانهها را دو دو میشمارد، در صورتی که بازمانده یک دانه باشد نیت را خوب میانگارد و اگر نه، آن را بد میشمارد[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ برقی، احمد. المحاسن. بهكوشش جلالالدین محدث ارموی، تهران: 1328، ص.598
- ↑ ابن بابویه. من لا یحضره الفقیه. بهكوشش علیاكبر غفاری، قم: جماعه المدرسین، بیتا، 1/562.
- ↑ ابن طاووس. فتحالابواب. بهكوشش حامد خفاف، قم: 1409 ق، ص. 167ـ168، 172 و 277
- ↑ بن حجر عسقلانی، احمد. فتحالباری. بولاق، 1301 ق، 11/154.
- ↑ طبرسی، حسن. مكارمالاخلاق. بیروت: اعملی، 1392ق، ص324.
- ↑ ابن طاووس. فتحالابواب. بهكوشش حامد خفاف، قم: 1409 ق، ص. 277
- ↑ کلینی، محمد. الکافی. چاپ علیاکبر غفاری، تهران: 1391، ج3، ص473.
- ↑ شهید اول، محمد، الذکری. چاپ سنگی، 1271ق.
منبع اصلی
دانشنامه ایران
نویسنده مقاله
سید حسن امین