امام محمد تقی جواد(ع)

جواد (ع)، امام محمدتقی (195ـ220 ق / ؟ م)، امام نهم از ائمـه اثنی‌عشر. مادر وی ام‌ولد و در اصل از مردم نوبی بوده است. وی، یگانه فرزند ذكور امام رضا بود و پس از وفات پدر با این كه بیش از هفت سال نداشت، به امامت رسید.

امام جواد در 202 ق، برای دیدن پدر از مدینه به خراسان رفت. پس از زیارت پدر در همان سال به مدینه بازگشته است. مؤید این مطلب آن است كه مأمون پس از بازگشت به بغداد، حضرت جواد را از مدینه فراخواند و چون ادب و كمال عقل آن حضرت را پسندیده بود دخترش ام‌الفضل را به او تزویج كرد، پس مأمون می‌بایست او را در خراسان دیده باشد تا آثار ادب و كمال در او مشاهده كرده باشد و در مراجعت به بغداد او را از مدینه فراخوانده باشد تا دخترش را به او بدهد.

امام جواد پس از ازدواج با دختر مأمون، از بغداد به حج رفت و آن‌گاه در مدینه مستقر شد؛ لیكن پس از وفات مأمون، جانشین و برادر او معتصم در 220 ق، امام جواد را از مدینه به نزد خود به بغداد احضار كرد و آن حضرت با همسرش ام‌الفضل به بغداد رفت و تحت نظر قرار گرفت پس از چندی به‌وسیلـه دستمال زوجـه خویش زینب و به تحریك معتصم و به روایت دیگر توسط خودِ معتصم كه شربتی به زهر آلوده برایش فرستاده بود، مسموم شد و در كاظمین نزدیك بغداد به خاك سپرده شد.

امام جواد در علم و حلم و فصاحت و عبادت و دیگر فضایل اخلاقی ممتاز بود. هوش فوق‌العاده و زبانی بلیغ و گویا داشت و مسایل علمی را بالبداهه پاسخ می‌فرمود.