اعتقاد

اعتقاد، در لغت به معنی باور داشتن است و در اصطلاح دانش كلام شامل دو معنای مشهور و غیرمشهور است: 1) معنی مشهور، مشتمل است بر دو تفسیر: یكی، حكم جازم قابل تشكیک كه تفسیر تفتازانی است وان تفسیری است كه در برابر علم و یقین قرار دارد؛ زیرا علم و یقین غیر قابل تشكیک است. علم، حكم جازم است و یقین، اعتقاد جازم ثابت مطابق با واقع؛ دوم، مطلق تصدیق كه تفسیر خواجه نصیر طوسی است و مراد ازان، هر گونه تصدیق است خواه تصدیق جازم مطابق با واقع و مستند به برهان، خواه تصدیق غیر جازم غیر مطابق با واقع و غیر مستند به برهان؛ 2) معنی غیرمشهور، نیز شامل دو تفسیر است: یكی، حكم جازم یا راجح كهان نیز تفسیری است كه تفتازانی به دست داده است وان معنایی است گسترده كه هم علم را در بر می‌گیرد، هم ظن را، و هم اعتقاد در معنای مشهور را؛ دوم، تصدیق یقینی، كه اخص از علم است؛ چرا كه علم به تصور و تصدیق تقسیم می‌شود و تصدیق به یقینی (= اعتقاد) و غیر یقینی تقسیم می‌گردد. از این دیدگاه جمعی از متكلمان دفاع كرده‌اند.

منبع اصلی

دانشنامه ایران

نویسنده مقاله

اصغر دادبه