قرب

قرب، در لغت به معنی نزدیکی است و در اصطلاح تصوف ان است که سالک نزدیکی خدا را به دل مشاهده کند و بکوشد تا به حق تقرب جوید. مراقبه، مقدمه قرب است و چون سالک به مراقبه رسيد، قرب حق را احساس می‌کند که خود فرمود: «وَ نَحْنُ اَقْرَبُ اِلَیْهِ مِن حَبْلِ الْوَریدِ» و ما از رگ گردن به او (انسان) نزدیک‌تریم.

قرب شامل سه مرحله است:

الف) مرحله ابتدایی: قربِ متقرّبان: قرب کسانی است که می‌کوشند تا با انواع طاعات خود را به حق نزدیک سازند.

ب) مرحله متوسط: قربِ متحققان: قرب کسانی است که به هر چه می‌نگرند خدا را بدان نزدیک می‌بینند.

ج) مرحله نهایی: قربِ منتهیان: قرب کسانی است که چنان از خود بیخود گشته و به حق متوجه‌اند که قرب خود را هم نمی‌بینند.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

اصغر دادبه