ابتهاج

ابتهاج، به معنی شادمانی است و در اصطلاح فلسفه و کلام از لذّت عقلی حق تعالی، که از تعقّل ذات وی از سوی وی به بار می آید به ابتهاج تعبیر می شود. به نظر بیشتر متکلمان نسبت دادن هرگونه لذّت، حتی لذّت عقلی به حق تعالی نارواست؛ چرا که در نصوص دینی هیچ‌گونه لذت به خدا نسبت داده نشده است. شماری از متکلّمان و حکمای الهی بر آنند که خداوند مُبْتَهِج بالذات است و از تعقل ذات خویش دارای کامل‌ترین لذات عقلی است که باید از ان به ابتهاج تعبیر کرد.

نیز نگاه کنید به

• رضا

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

اصغردادبه