طایفه یاراحمد زایی
طایفه یاراحمد زایی، (شهنوازی)، از طوایف سنی مذهب بلوچ استان سیستان و بلوچستان. یاراحمدزاییها در منطقهای كه از شمال به كوه تفتان و از جنوب به استخر و از شرق و غرب به ماشكید و خاش محدود میشود، پراكندهاند[۱].
در حدود 1276ش / 1897م یاراحمدزاییها علیه نیروهای انگلیسی و قوای دولتی كه در منطقه بودند، شورش كردند و پس از درگیریهای فراوان شكست خوردند و سرداران طایفه تبعید شدند. پس از چند وقت دولت از اعمال یاراحمدزاییها چشمپوشی كرد و انها را بخشید. از ان پس این طایفه به شهنوازی معروف شدند[۲].
گروهی از یاراحمدزاییها اسكان یافتهاند و شمار زیادی از انها كوچ میكنند. در گذشته محدوده كوچ یاراحمدزاییها از شمال به كوه تفتان، از شرق به كوه مورپیش (مارپیچ)، از غرب به خاش و از جنوب به منطقة پستهزارهای وحشی منتهی میشد. كوچندگان یاراحمدزایی امروزه بین دهستانهای شهرستانهای ایرانشهر، خاش، زاهدان و سراوان استان سیستان و بلوچستان ییلاق و قشلاق میكنند[۳].
طایفة یاراحمدزایی از 16 تیره مانند: سهرابزایی، شیروزایی، میرگُل زایی و ... تشكیل شده است كه این تیرهها به شاخههای متعددی نیز تقسیم میشوند[۴].
ساختار طایفگی یاراحمدزاییها بر اساس پدر تباری است و تمام اعضای طایفه از خط پدری بنیانگذار طایفه نسب میبرند. رؤسای طایفه در میان یاراحمدزاییها سردار نامیده میشوند. اخرین سردار طایفه (رئیس طایفه) سردارخان محمدخان و سردار سهرابخان یاراحمدزایی بودهاند[۵].
شمار كوچندگان این طایفه در 1377ش 103 خانوار و 644 نفر براورده شده است [۶].
یاراحمدزاییها نیز مانند دیگر طوایف سیستان و بلوچستان برای تأمین معاش به دامداری و پرورش گوسفند، بز، شتر و الاغ و ... میپردازند[۷].
نیز نگاه کنید به
ماخذ
- ↑ گزارش عملكرد گذشته و وضع موجود بخشهای اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی استان سیستان و بلوچستان، سیستان و بلوچستان: 1361، ص 60.
- ↑ سایكس، پرسی. سفرنامه سایكس. ترجمة حسین سعادتنوری، تهران: 1366، ص 143-144؛ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، 2/912.
- ↑ سایكس، پرسی. سفرنامه سایكس. ترجمة حسین سعادتنوری، تهران: 1366، ص 143-144؛ افشار سیستانی، ایرج. مقدمهای بر شناخت ایلها، چادرنشینان و طوایف عشایری ایران. تهران: 1366، 2/912.
- ↑ بررسی ایلات و عشایر سیستان و بلوچستان. تهران: 1348، ص 61
- ↑ افشارسیستانی. همان. 2/920.
- ↑ سرشماری اجتماعی ،اقتصادی عشایر كوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 42؛ سالزمن. همان. ص 184-185.
- ↑ سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر كوچنده 1366، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص 49. معصومه ابراهیمی
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی