عالم
عالَم، یعنی جهان و در لغت مشتق از علامت است و چون عالم، علامت وجود خداست، ازان به عالم تعبیر شده است. در اصطلاح فلسفه و عرفان و كلام، مراد از عالم، ماسوی الله (به جز ذات خدا) است[۱] و ماسوی الله را دارای اقسام و مراتبی دانستهاند كه میتوان مجموعاً از سه مرتبه یاد كرد: عالم مجردات (= مرتبه روحانی)؛ عالم برزخ یا مثال (= مرتبه بینابین)؛ عالم جسمانی یا شهادت (= مرتبه فرودین)[۲][۳]
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
اصغر دادبه