بهارلو
بهارلو، ایلی ترک، پراکنده در مناطقی از ایران، جمهوری اذربایجان و ترکیه.
برخی بهارلو را نام دیگری برای ایل بارانی (بارانلو) یعنی ایل سلسله حکام قراقوینلو میداند که شاخهای از ایل ایوا یکی از شاخههای اساسی اُغز بوده است[۱]. برخی دیگر مانند سومر این نظر را رد کردهاند[۲]. به علت پیوند و نزدیکی که بهارلوها با ایل عرب اتحادیه خمسه و ایل قراگوزلو (شاخهای از ایل شاملو) دارند،[۳] برخی مانند سرجان ملکم و هوتم شیندلر انها را در اصل شاخهای از ایل شاملو دانستهاند، که در زمان تیمور از بلاد شام به ایران کوچانده شدهاند[۴].
گروههایی از بهارلوها در شرق اناطولی در شهرستان دیار بکر پراکندهاند[۵]. بهارلوهای روسیه هم اغلب در جمهوری اذربایجان در نواحی شوشا و زنگهزور و روستاهای دیگر پراکندهاند[۶]. بهارلوهای ایران در مناطقی از شهرها و روستاهای استانهای اذربایجان، خراسان، کرمان و فارس پراکندهاند. امروزه از بهارلوهای اذربایجان نامی در فهرست ایلات این استان دیده نمیشود چون هویت قومی و ایلی خود را از دست دادهاند و به ایلات و طوایف دیگر پیوستهاند. لکن نامهای مناطق مسکونی انها که برگرفته از بهارلوست، بر سکونت انها در ان نواحی دلالت میکند[۷]. بهارلوهای پراکنده در فارس در 1278ش به ایلات خمسه پیوستند[۸]. در 1311ش بهارلوهای فارس هشت هزار خانوار جمعیت داشتند و متشکل از 20 تیره: ابراهیمخانی، احمدلو، اسماعیلخانی و غیره بودند[۹]. از جمعیت امروزی انها اطلاعی در دست نیست.
بهارلوها به عنوان سرداران سپاه و مردانی جنگاور و فرمانروایان برخی مناطق در طول حکومت قراقوینلوها نقش مهمی داشتند.
تلخیص از مقاله بهارلو پیر اوبرلینگ از ایرانیکا
نیز نگاه کنید به
ماخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی
تلخیص از مقاله بهارلو پیر اوبرلینگ از ایرانیکا
- ↑ Minorsky, V, «The clan of the Qara-Qoyunlu rulers», in Mélanges fuad Köprülü, Istanbul, 1955, P 391.
- ↑ Sümer, F., Kara Koyunlular I, Ankara, 1967, P 23-24.
- ↑ EI2, «Kara Gözlü».
- ↑ Malcolm, J., The history of Persia, London, 1829, P, Vol 1/237.
- ↑ رزمارا، حسینعلی. فرهنگ جغرافیایی ایران (ابادیها). ش 46، تهران: 1328-1332ش، ص 69.
- ↑ Valili Baharlu, M. H., Azerbaycan, Coğrafi, tabii, etnografi ve iktisadi mülâhazât, Baku, 1921, P. 61.
- ↑ رزمارا، حسینعلی.فرهنگ جغرافیایی ایران (ابادیها). ش 46، تهران: 1328-1332ش . ج 4، ص 37، 41، 72، 99؛ ج 5، ص 60.
- ↑ Oberling, The Qashqāi nomads of fārs, The Hague, 1974, P. 65.
- ↑ کیهان، مسعود. جغرافیای مفصل ایران. تهران: 1310-1311، ج 2، ص 86.