بهارلو

بهارلو، ایلی ترک، پراکنده در مناطقی از ایران، جمهوری اذربایجان و ترکیه.

برخی بهارلو را نام دیگری برای ایل بارانی (بارانلو) یعنی ایل سلسله حکام قراقوینلو می‌داند که شاخه‌ای از ایل ایوا یکی از شاخه‌های اساسی اُغز بوده است^[۱]. برخی دیگر مانند سومر این نظر را رد کرده‌اند^[۲]. به علت پیوند و نزدیکی که بهارلوها با ایل عرب اتحادیه خمسه و ایل قراگوزلو (شاخه‌ای از ایل شاملو) دارند،^[۳] برخی مانند سرجان ملکم و هوتم شیندلر ان‌ها را در اصل شاخه‌ای از ایل شاملو دانسته‌اند، که در زمان تیمور از بلاد شام به ایران کوچانده شده‌اند^[۴].

گروه‌هایی از بهارلو‌ها در شرق اناطولی در شهرستان دیار بکر پراکنده‌اند^[۵]. بهارلوهای روسیه هم اغلب در جمهوری اذربایجان در نواحی شوشا و زنگه‌زور و روستاهای دیگر پراکنده‌اند^[۶]. بهارلوهای ایران در مناطقی از شهرها و روستاهای استان‌های اذربایجان، خراسان، کرمان و فارس پراکنده‌اند. امروزه از بهارلوهای اذربایجان نامی در فهرست ایلات این استان دیده نمی‌شود چون هویت قومی و ایلی خود را از دست داده‌اند و به ایلات و طوایف دیگر پیوسته‌اند. لکن نام‌های مناطق مسکونی ان‌ها که برگرفته از بهارلوست، بر سکونت ان‌ها در ان نواحی دلالت می‌کند^[۷]. بهارلوهای پراکنده در فارس در 1278ش به ایلات خمسه پیوستند^[۸]. در 1311ش بهارلوهای فارس هشت هزار خانوار جمعیت داشتند و متشکل از 20 تیره: ابراهیم‌خانی، احمدلو، اسماعیل‌خانی و غیره بودند^[۹]. از جمعیت امروزی ان‌ها اطلاعی در دست نیست.

بهارلوها به عنوان سرداران سپاه و مردانی جنگاور و فرمانروایان برخی مناطق در طول حکومت قراقوینلوها نقش مهمی داشتند.

تلخیص از مقاله بهارلو پیر اوبرلینگ از ایرانیکا

نیز نگاه کنید به

ماخذ

↑ Minorsky, V, «The clan of the Qara-Qoyunlu rulers», in Mélanges fuad Köprülü, Istanbul, 1955, P 391.
↑ Sümer, F., Kara Koyunlular I, Ankara, 1967, P 23-24.
↑ EI₂, «Kara Gözlü».
↑ Malcolm, J., The history of Persia, London, 1829, P, Vol 1/237.
↑ رزم‌ارا، حسینعلی. فرهنگ جغرافیایی ایران (ابادی‌ها). ش 46، تهران: 1328-1332ش، ص 69.
↑ Valili Baharlu, M. H., Azerbaycan, Coğrafi, tabii, etnografi ve iktisadi mülâhazât, Baku, 1921, P. 61.
↑ رزم‌ارا، حسینعلی.فرهنگ جغرافیایی ایران (ابادی‌ها). ش 46، تهران: 1328-1332ش . ج 4، ص 37، 41، 72، 99؛ ج 5، ص 60.
↑ Oberling, The Qashqāi nomads of fārs, The Hague, 1974, P. 65.
↑ کیهان، مسعود. جغرافیای مفصل ایران. تهران: 1310-1311، ج 2، ص 86.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

معصومه ابراهیمی

تلخیص از مقاله بهارلو پیر اوبرلینگ از ایرانیکا

[1] Minorsky, V, «The clan of the Qara-Qoyunlu rulers», in Mélanges fuad Köprülü, Istanbul, 1955, P 391.

[2] Sümer, F., Kara Koyunlular I, Ankara, 1967, P 23-24.

[3] EI₂, «Kara Gözlü».

[4] Malcolm, J., The history of Persia, London, 1829, P, Vol 1/237.

[5] رزم‌ارا، حسینعلی. فرهنگ جغرافیایی ایران (ابادی‌ها). ش 46، تهران: 1328-1332ش، ص 69.

[6] Valili Baharlu, M. H., Azerbaycan, Coğrafi, tabii, etnografi ve iktisadi mülâhazât, Baku, 1921, P. 61.

[7] رزم‌ارا، حسینعلی.فرهنگ جغرافیایی ایران (ابادی‌ها). ش 46، تهران: 1328-1332ش . ج 4، ص 37، 41، 72، 99؛ ج 5، ص 60.

[8] Oberling, The Qashqāi nomads of fārs, The Hague, 1974, P. 65.

[9] کیهان، مسعود. جغرافیای مفصل ایران. تهران: 1310-1311، ج 2، ص 86.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]