پرش به محتوا

احباط

از ویکی ایران
نسخهٔ تاریخ ‏۱۲ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۲۱ توسط Samei (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی «'''اِحباط'''، در لغت به معني باطل كردن است. در اصطلاح دانش كلام اِحباط در برابر تكفير قرار دارد. احباط، از ميان رفتن ثواب در اثر گناه و تكفير<sup>*</sup> از ميان رفتن گناه در پرتو ثواب است. به نظر تمام متكلّمان كفر و شرك، سبب اِحباط است، امّا در باب ساي...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

اِحباط، در لغت به معني باطل كردن است. در اصطلاح دانش كلام اِحباط در برابر تكفير قرار دارد.

احباط، از ميان رفتن ثواب در اثر گناه و تكفير* از ميان رفتن گناه در پرتو ثواب است. به نظر تمام متكلّمان كفر و شرك، سبب اِحباط است، امّا در باب ساير گناهان ديدگاه‌ها مختلف است: خوارج هر گناه(1) و معتزله گناهان كبيره را عامل اِحباط مي‌دانند.(2) متكلّمان اماميه(3) و اشاعره(4) (به جز جويني كه تكفير را تأييد مي‌كند) اِحباط و تكفير را مردود مي‌شمارند. مستند طرفداران نظرية ا«حباط و تكفير آياتي از قبيل: بقره/217 و 264؛ مائده/5 و 53؛ اعراف/147؛ هود/114 و... و دليل مخالفان اين نظريه‌ها هم آياتي است از قبيلِ: آل عمران/25 و 57؛ نساء/77 و 124؛ زلزله/7 و 8 و...

]تكفير ← اِحباط[


مآخذ:

1-    جرجاني، مير سيد شريف. شرح المواقف في علم الكلام. مصر: ناشر محمد افندي، 1325ق / 1907م، ص 8/309-310.

2-    جرجاني، مير سيد شريف. شرح المواقف في علم الكلام. همانجا؛ همداني، عبدالجبار. شرح الاصول الخمسه. تحقيق عبدالكريم عثمان، مصر: مكتبة الاستقلال الكبري، 1384ق / 1965م، ص 624-625.

3-    شيخ طوسي. تمهيد الاصول في علم الكلام. به كوشش دكتر عبدالمحسن مشكاةالديني، تهران: دانشگاه تهران، 1362، ص 98-99؛ فاضل مقداد. ارشادالطالبين الي نهج المسترشدين. تحقيق سيد مهدي رجايي، قم: مكتبة آيت‌الله المرعشي النجفي، 1405ق، ص 421-422.

4-    جرجاني، مير سيد شريف. شرح المواقف في علم الكلام. همانجا؛ جويني، الارشاد الي قواطع الادلة في اصول الاعتقاد. تصحيح محمديوسف موسي و ديگران، مصر: 1950م/1369ق، ص 386-387.

اصغر دادبه