عالم

عالَم، يعني جهان و در لغت مشتق از علامت است و چون عالم، علامت وجود خداست، از آن به عالم تعبير شده است. در اصطلاح فلسفه و عرفان و كلام، مراد از عالم، ماسوي ‌الله (به جز ذات خدا) است¹ و ماسوي الله را داراي اقسام و مراتبي دانسته‌اند كه مي‌توان مجموعاً از سه مرتبه ياد كرد: عالم مجردات (= مرتبه روحاني)؛ عالم برزخ يا مثال (= مرتبة بينابين)؛ عالم جسماني يا شهادت (= مرتبة فرودين).²

مآخذ:

1.    جرجاني، ميرسيد شريف. تعريفات. مدخل «العالم»، ص62.

2.    ابن‌سينا. كتاب الحدود. ص252؛ غزالي. رسالة حدود. ص296.

^{اصغر دادبه}