ارتباطات
ارتباطات، مفاهيم گوناگوني نظير انتقال و انتشار آگاهيها و انديشهها، ايجاد پيوستگي اجتماعي و اشتراك فكري و همكاري عمومي را در بر ميگيرد.1
ارتباط، تبادل انديشه، پيام يا اطلاعات با استفاده از گفتار، نوشتار، علائم، و رفتار فرايندي مبتني بر همگرايي و اعتقاد متقابل است كه حداقل عوامل مورد نياز براي ايجاد آن، فرستنده ، گيرنده و پيام است.2
كلود اي. شانون[1] و وارن ويور[2] ارتباط را معرف تمام جريانهايي ميدانند كه به وسيلة آنها يك انديشه ميتواند انديشة ديگري را تحت تأثير قرار دهد. ارتباطات مجموعة لوازم و وسايلي مانند راديو*، تلويزيون*، روزنامه*، تلفن*، و غيره است كه به وسيلة آنها ارتباط برقرار ميشود.3
روشن كردن آتش از جمله نخستين راههاي برقراري ارتباط و خبررساني بوده است.
پس از آن، ايرانيان قديم افرادي را تربيت ميكردند كه بر اسب نشسته و خبر را سريع ميرساندند، اين اشخاص را پيك ميناميدند.4 به عبارت ديگر هر ايراني براي آنكه شخص ديگري را از نيت و قصد خود آگاه نمايد دو راه بيشتر نداشت يا منظور و مقصود خود را شخصاً و بدون واسطه به طرف مقابل ميفهماند يا شخص ديگري را واسطة انتقال مقصود و خواستة خود ميساخت. در زبان فارسي براي روش اول كلمة «پيام» و براي روش دوم «پيك» به كار برده ميشد.5 اختراع خط تحول بزرگي در ارتباطات به وجود آورد و با اختراع چاپ* و ورود آن به ايران، روش برقراري ارتباط به مرحلة نويني رسيد و با افزوده شدن تعداد با سوادان جامعه، كتاب* و جرايد، عمدهترين راه برقراري ارتباطات خبري و مبادلة افكار شدند. با اختراع دستگاه مورس (تلگراف*)، تلفن*، راديو*، تلويزيون* و تحولات نوين در پست*، امكان برقراري ارتباط از راه دور فراهم شد. امروزه نيز رايانهها و ماهوارها راههاي ارتباطي سريع و آساني را براي ما مهيا كردهاند.
مآخذ:
1. معتمدنژاد، كاظم. وسايل ارتباطي جمعي. تهران: دانشگاه علامه طباطبايي، 1371، ص 34-35.
2. شكرخواه، يونس. واژه نامة ارتباطات. ذيل «communication».
3. انوري، حسن. فرهنگ بزرگ سخن. ج1، ذيل «ارتباطات».
4. «ارتباطات». دايرة المعارف بزرگ زرين. ج1، ص 164-165.
5. ملكي ورنامخواستي، محمد؛ رياحي وفا، عباس. تاريخچة پست. تهران: سپهرافروز، 1381، ص3.
میترا صمیعی
[1]. Claude E.shanon
[2]. Warren Weaver