خدیجه (س)

خدیجه (س) (556-620م)، نخستین همسر پیامبراسلام (ص)^[۱]. وی دختر خویلد ابن اسد که با چندین واسطه (جد چهارم حضرت محمد، قصی بن کلاب) دختر عموی پیامبر نیز به شمار می‌رود و مادرش فاطمه بنت زائده بنت الاصم بود^[۲].

خدیجه در خاندانی از اشراف و بزرگان مکه متولد شد و دارای اخلاقی ستوده و عفیف بود تا جائیکه در زمان جاهلیت لقب ”طاهره“ به او دادند^[۳]. وی زنی دانا و تاجری متمول بود، مردان را برای تجارت و کسب در اموالش شریک می‌کرد و آنها را به کار مضاربه می‌گماشت^[۴]. دو همسر وی پیش از پیامبر(ص)، عتیق بن عابد مخزومی و ابوهاله بن زراره تمیمی بودند که ارثیة هنگفتی از آن دو به خدیجه رسید؛ این ثروت بعدها در پیشرفت اسلام به کار گرفته شد^[۵].

محمد (ص) از کارگزاران امین و صدیق او بود و بنا بر خواست و تقدیر الهی در سن 25 سالگی با خدیجه، که از زنان توانگر مکه و 40 ساله بود، ازدواج کرد و تا زمانی که همسرش زنده بود، زنی دیگر برنگزید. محمد از خدیجه سه پسر به نام قاسم، عبدالله، طاهر (طیب) و چهار دختر به نام ام کلثوم، زینب، رقیه و فاطمه داشت^[۶].

خدیجه اولین ایمان آورنده به خدا و نبوت همسرش، اولین مسلمان و نخستین کسی بود که پیامبر طرز وضو گرفتن و نماز خواندن را به او یاد داده بود و در کعبه به همراه او و علی (ع) به نماز می‌ایستاد^[۷]. خدیجه بر تمامی همسران پیامبر(ص) برتری داشت، حضرت محمد (ص) حتی پس از مرگش نزد دیگران از او به نیکی و بزرگی یاد می‌کرد و بر قدر و منزلتش می‌افزود.

خدیجه در 65 سالگی درگذشت و پیامبر . را با دست خود در کوهی به نام حجون (شعب ابی‌طالب) در مکه به خاک سپردند^[۸].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ زرکلی، خیرالدین. الاعلام. جزء دوم، ص 346؛ شمس الکتاب. الدرة البیضاء فی المشاهیر النساء. ص 164.
↑ طبری. تاریخ الطبری. بیروت: 1992م، ج 1، ص 457؛ طبری. همان. ج 2، ص 81؛ ابن قتیبه. المعارف. بیروت: 1987م، ص 79؛ محمدی. حضرت خدیجه (س). تهران: 1377، ص 21؛ یمانی. خدیجه بنت خویلد. دمشق: 2000م، ص 32؛ شمس‌الکتاب. همان. ص 163.
↑ کحاله، عمررضا. اعلام النساء. بیروت: الرساله، 1404ق/ 1984م، جزء اول، ص 326؛ ذهبی. اعلام النساء. بیروت: 1982م، جزء دوم، ص 111؛ شمس‌الکتاب. همان. ص 165.
↑ زرکلی. همانجا؛ ابن کثیر، ابوالفدا. البدایة و النهایة. به کوشش احمد ابوملحم و دیگران. بیروت: دارالکتب العلمیه، 1989م، جزء دوم، ص 272.
↑ طبری. همان. ج 2، ص 81؛ ابن قتیبه. همان. ص 80، ذهبی. همانجا؛ مصاحب، غلامحسین. دایرة المعارف فارسی. ج 1، تهران: فرانکلین، 1945م، ص 886.
↑ طبری. همان. ج 2؛ ابن عماد، عبدالحی. شذرات الذهب. قاهره: 1350ق، جزء دوم، ص 14؛ ابن کثیر. همان. جزء دوم، ص 273.
↑ زرکلی. همانجا؛ ذهبی. همان. جزء دوم، ص 115 و 117؛ طبری. همان. ج 1، ص 473؛ شمس‌الکتاب. همان. ص 167؛ مصاحب. همان. ج 3، ص 2673، کحاله. همان. ص 328.
↑ ابن قتیبه. همانجا؛ کحاله. همان. جزء اول، ص 328، 331؛ ذهبی. همان. جزء دوم، ص 110-112؛ طبری. همان. ج 1، ص 489.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

پیوند به بیرون

حضرت خدیجه (س) به عنوان یک نمونه، برگرفته از سایت خبرگزاری دفاع مقدس، قابل بازیابی از https://defapress.ir/fa/

[1] زرکلی، خیرالدین. الاعلام. جزء دوم، ص 346؛ شمس الکتاب. الدرة البیضاء فی المشاهیر النساء. ص 164.

[2] طبری. تاریخ الطبری. بیروت: 1992م، ج 1، ص 457؛ طبری. همان. ج 2، ص 81؛ ابن قتیبه. المعارف. بیروت: 1987م، ص 79؛ محمدی. حضرت خدیجه (س). تهران: 1377، ص 21؛ یمانی. خدیجه بنت خویلد. دمشق: 2000م، ص 32؛ شمس‌الکتاب. همان. ص 163.

[3] کحاله، عمررضا. اعلام النساء. بیروت: الرساله، 1404ق/ 1984م، جزء اول، ص 326؛ ذهبی. اعلام النساء. بیروت: 1982م، جزء دوم، ص 111؛ شمس‌الکتاب. همان. ص 165.

[4] زرکلی. همانجا؛ ابن کثیر، ابوالفدا. البدایة و النهایة. به کوشش احمد ابوملحم و دیگران. بیروت: دارالکتب العلمیه، 1989م، جزء دوم، ص 272.

[5] طبری. همان. ج 2، ص 81؛ ابن قتیبه. همان. ص 80، ذهبی. همانجا؛ مصاحب، غلامحسین. دایرة المعارف فارسی. ج 1، تهران: فرانکلین، 1945م، ص 886.

[6] طبری. همان. ج 2؛ ابن عماد، عبدالحی. شذرات الذهب. قاهره: 1350ق، جزء دوم، ص 14؛ ابن کثیر. همان. جزء دوم، ص 273.

[7] زرکلی. همانجا؛ ذهبی. همان. جزء دوم، ص 115 و 117؛ طبری. همان. ج 1، ص 473؛ شمس‌الکتاب. همان. ص 167؛ مصاحب. همان. ج 3، ص 2673، کحاله. همان. ص 328.

[8] ابن قتیبه. همانجا؛ کحاله. همان. جزء اول، ص 328، 331؛ ذهبی. همان. جزء دوم، ص 110-112؛ طبری. همان. ج 1، ص 489.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]