فروهر

فْرَوَهْرْ، حقیقت مینویی و ازلی هر یک از موجودات مینو و گیتی، اعم از اهورا مزدا، امشاسپندان، ایزدان، انسان‌ها، گیاهان، جانوران، آب، زمین و... که در اوستا و متون پهلوی بارها به وجود آن‌ها اشاره شده است^[۱].

برای این واژه که در اوستایی فْرَوَشی، در فارسی باستان فْرَوَرْتی، در فارسی میانه فْرَوَهْرْ و در فارسی فَرْوَر و فَرْوَرد آمده است، معانی گوناگونی ذکر شده که ماحصل آن‌ها ”حمایت کردن“ و ”پناه دادن“ است. واژه فروشی در گاثاها نیامده، اما در یسنه هفت هاتی^[۲] اهورا مزدا همراه با فروشی‌های نیکان ستوده شده و هات‌های 23 و 26 یسنه و یشت 13 یا ”فروردین یشت“ به ستایش آنان اختصاص یافته است. فروشی‌ها یا فروهرها عوامل مینویی هستند که همچون یاوران و کارگزاران اهورا مزدا اداره امور گوناگون جهان، از جمله نگهداری از آسمان و زمین، مراقبت از رویش گیاهان و محافظت از مردمان و جانوران را بر عهده دارند. افزون بر آن‌ها، از آفرینش اهورا مزدا در مقابل نیروهای اهریمنی نیز پاسداری می‌کنند^[۳].

اورمزد فروهرهای انسان‌ها را در انتخاب میان جاودانه ماندن در عالم مینویی و صورت مادی پذیرفتن و به نبرد اهریمن رفتن، و سرانجام به گیتی جاودانه پیوستن آزاد گذاشت؛ فروهرها دومین راه را برگزیدند^[۴].

فروهرها پس از مرگ همچنان پیوند خویش را با خانواده و دیار خود حفظ می‌کنند، در ده روز آخر سال دوباره به زمین باز می‌گردند و به بستگان و خان و مان خود سرکشی می‌کنند. نخستین ماه سال فروردین، ماه فروردها است^[۵].

نیز نگاه کنید به

امشاسپندان

اوستا

مآخذ

↑ فروردین یشت؛ نیزنک: مینوی خرد. ترجمه احمد تفضلی، تهران: توس، 1380، 48: 23.
↑ یسنا. 37: 3.
↑ یشت‌ها. 13: 1-16 و 53-62.
↑ بندهش. به کوشش مهرداد بهار، تهران: توس، 1380، ص 50.
↑ یشت‌ها. 13: 49-52. نیزنک: پورداود، ابراهیم. مقدمه فروردین یشت، یشت‌ها. ترجمه ابراهیم پورداود، تهران: اساطیر، 1377، ج 1، ص 583-605؛ موله، ماریان. ایران باستان. ترجمه ژاله آموزگار، تهران: توس، 1377، ص 84-85؛ Boyce, M. Zoroastrianism, Its Antiquity and Constan Vigour. New York: Mazda, 1992, PP. 106-108, 114; Id. Zoroastrians, Their Religious Beliefs and Practices. London: Routledge, 1979, PP. 13, 33-34; Zaehner, R. C. The Dawn and Twilight of Zoroastrianism. London: Weidenfeld, 1975, PP. 146-148.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

[1] فروردین یشت؛ نیزنک: مینوی خرد. ترجمه احمد تفضلی، تهران: توس، 1380، 48: 23.

[2] یسنا. 37: 3.

[3] یشت‌ها. 13: 1-16 و 53-62.

[4] بندهش. به کوشش مهرداد بهار، تهران: توس، 1380، ص 50.

[5] یشت‌ها. 13: 49-52. نیزنک: پورداود، ابراهیم. مقدمه فروردین یشت، یشت‌ها. ترجمه ابراهیم پورداود، تهران: اساطیر، 1377، ج 1، ص 583-605؛ موله، ماریان. ایران باستان. ترجمه ژاله آموزگار، تهران: توس، 1377، ص 84-85؛ Boyce, M. Zoroastrianism, Its Antiquity and Constan Vigour. New York: Mazda, 1992, PP. 106-108, 114; Id. Zoroastrians, Their Religious Beliefs and Practices. London: Routledge, 1979, PP. 13, 33-34; Zaehner, R. C. The Dawn and Twilight of Zoroastrianism. London: Weidenfeld, 1975, PP. 146-148.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]