امام زمان(عج)
امام زمان (عج)، (تولد 255 ق / غیبت 329 ق)، امام دوازدهم شیعیان، همنام پیامبر، فرزند امام حسن عسکری و بازپسین امام که شیعیان او را زنده و از انظار غایب و مستور و منجی عالم بشریت میدانند و منتظر فرج اویند تا بنا به وعده خداوند زمین را از عدل و داد و مساوات پر کند.
شیعیان، امام دوازدهم را بهنام نمیخوانند، بلکه از او با القابی چون مهدی و حجت و قائم منتظر و خلف صالح و بقیتالله و امام زمان و صاحب زمان و ولی عصر و امام عصر و... یاد میکنند. بنا بر اخبار و روایات شیعه، آن حضرت را دو غیبت است: صغری و کبری. غیبت صغری هفتاد و چهار سال طول کشید و در این مدت چهار سفیر یا نماینده، یکی پس از دیگری نامهها و توقیعات حضرت را به مردم میرساندهاند و خود به زیارت ایشان نائل میشدهاند. این نمایندگان به ترتیب عبارتند از:
1ـ ابوعمرو عثمان عمری اسدی عسکری از اصحاب امام هادی و امام عسکری[۱]؛
2ـ ابوجعفر محمد بن عثمان، وی بعد از مرگ پدر، عهدهدار سفارت امام گردید. او در 304 یا 305 در بغداد درگذشت و مدتی حدود پنجاه سال پیشکار و وکیل امام زمان (عج) بود[۲]؛
3ـ ابوالقاسم حسین بن روح بن ابیبحر نوبختی که دستیار مورد اعتماد ابوجعفر محمد بن عثمان بود و نامبرده دو سال پیش از مرگ، مشایخ و اعیان شیعه را جمع کرد و حسین بن روح را به جانشینی خود معرفی نمود. وفاتش در 326 ق در بغداد اتفاق افتاد[۳]؛
4ـ ابوالحسن علی بن محمد سمری، وی بنا به وصیت حسین بن روح و امر امام زمان (عج) به سفارت و نیابت خاصـه امام برگزیده شد و مدتی نزدیک به دو سال رابط بین امام غایب و شیعیان بود. وفاتش در نیمـه شعبان 328 یا 329 ق. در بغداد اتفاق افتاد[۴].
بعد از وفات چهارمین نایب خاص امام زمان، مدت غیبت صغری و عصر سفارت و نیابت خاصه پایان پذیرفت و دوران غیبت کبری آغاز گردید و تا وقتی که خدا بخواهد ادامه خواهد یافت[۵][۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
سید حسن امین
تلخیص از دایرهالمعارف تشیّع و شیعه در اسلام.