نمایش مبدأ برای حمله مغول به ایران



'''حمله مغول به ایران''' 

چنگیز خان در سال ۶۱۶ قمری به ایران حمله کرد و حدوداً تا سال ۶۲۱ قمری ایران را تصرف کرد. او با قساوت و بیرحمی به هر شهری که وارد می‌شد مردم را قتل عام می‌کرد؛ شهرها را ویران می‌کرد و با ایجاد رعب و وحشت امکان هر گونه مقاومت را از بین می‌برد. جانشینان چنگیز خان توسعه طلبی او را ادامه دادند؛ اما به تدریج برای آبادانی شهرها اقداماتی انجام دادند و سعی می‌کردند نظر علمای مذهبی و مردم را جلب کنند. هلاکو - یکی از این جانشینان - در سال ۶۵۰ قمری عطاملک جوینی صاحب تاریخ جهانگشا را به خدمت گرفت. هلاکو قلاع اسماعیلیه را در ۶۵۴ قمری گشود و کتابخانه عظیم آن را آتش زد. عطاملک جوینی که همراه هلاکو بود اجازه یافت تا کتاب‌های غیر اسماعیلی و ممتاز را از سایر کتاب‌ها جدا کند و بقیه را نابود سازد. 

هلاکو بعد از فتح بغداد، مراغه را پایتخت خود قرار داد و خواجه نصیرالدین طوسی مأمور شد رصد خانه‌ای در آنجا بسازد. خواجه، که ملقب به «سلطان المحققین» بود، کتابخانه‌ای با چهارصد هزار کتاب در مراغه تأسیس و برای اداره امور رصد خانه علما را از مناطق مختلف برای همکاری دعوت کرد.^{۱} 

۱. جلال الدین همایی، تاریخ علوم اسلامی، تهران: جی، ۱۳۶۳، ص ۱۳۷.