حمله مغول به ایران
چنگیز خان در سال ۶۱۶ قمری به ایران حمله کرد و حدوداً تا سال ۶۲۱ قمری ایران را تصرف کرد. او با قساوت و بیرحمی به هر شهری که وارد میشد مردم را قتل عام میکرد؛ شهرها را ویران میکرد و با ایجاد رعب و وحشت امکان هر گونه مقاومت را از بین میبرد. جانشینان چنگیز خان توسعه طلبی او را ادامه دادند؛ اما به تدریج برای آبادانی شهرها اقداماتی انجام دادند و سعی میکردند نظر علمای مذهبی و مردم را جلب کنند. هلاکو - یکی از این جانشینان - در سال ۶۵۰ قمری عطاملک جوینی صاحب تاریخ جهانگشا را به خدمت گرفت. هلاکو قلاع اسماعیلیه را در ۶۵۴ قمری گشود و کتابخانه عظیم آن را آتش زد. عطاملک جوینی که همراه هلاکو بود اجازه یافت تا کتابهای غیر اسماعیلی و ممتاز را از سایر کتابها جدا کند و بقیه را نابود سازد.
هلاکو بعد از فتح بغداد، مراغه را پایتخت خود قرار داد و خواجه نصیرالدین طوسی مأمور شد رصد خانهای در آنجا بسازد. خواجه، که ملقب به «سلطان المحققین» بود، کتابخانهای با چهارصد هزار کتاب در مراغه تأسیس و برای اداره امور رصد خانه علما را از مناطق مختلف برای همکاری دعوت کرد[۱].
نیز نگاه کنید به
- تعلیم و تربیت در نخستین حکومتهای مستقل ایرانی
- آموزش و پرورش در دوره سلجوقیان
- آموزش و پرورش در دوره ایلخانان
- سلسلههای حاکم بر ایران از دوره ایلخانان تا حمله تیمور
- آموزش و پرورش در دوره تیموریان
مآخذ
- ↑ همایی، جلال الدین (1363)، تاریخ علوم اسلامی، تهران: جی، ص ۱۳۷.
منبع اصلی
ملک، حسن (1387). کتاب ایران: تاریخ آموزش و پرورش در ایران. ویراستاری مرضیه مرآت نیا. تهران: موسسه فرهنگی، هنری و انتشاراتی بین المللی الهدی.
نویسنده مقاله
حسن ملک