نمایش مبدأ برای سالنامه دنیا

'''سالنامه دنیا،''' سالنامه عمومی مستند و قدیمی‌ترین سالنامه‌ای که تقریباً به طور منظم انتشار یافت. این سالنامه به صاحب امتیازی محمدعلی امیرجاهد در [[استان تهران|تهران]] تأسیس و با قطع جیبی تا 1332ش به طور سالانه منتشر می‌شد. امیرجاهد در ابتدای 1304ش تقویم کوچکی به نام سالنمای 1304 انتشار داد که آن مقدمه‌ای برای بنیادگذاری [[سالنامه پارس]] بود. اولین شماره این سالنامه در 24 بهمن 1304 منتشر شد<ref>قاسمی، فرید. '''''تاریخ روزنامه‌نگاری ایران.''''' (مجموعه مقالات) جلد اول، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1379، ص239'''''.'''''</ref>.در بعضی از شماره‌ها بر صفحه عنوان آن آمده:

«سالنامه رسمی مملکتی ایران مشتمل بر مطالب ادبی، اجتماعی، فلاحتی، خانه‌داری، فکاهی، فنی، بهداری، تجارتی، تاریخی و علمی» و نیز «راهنمای تشکیلات دولتی با مطالبی درباره حوادث سال و مسائل اجتماعی». این سالنامه یک‌بار به علت چاپ اعلامیه‌ای مبنی بر بهایی بودن اکثر رؤسای متنفذ ادارات دولتی و نفوذ آن در جریانات سیاسی و داخلی ادارات توقیف شد. از این رو مکاتباتی بین تشکیلات کل نظمیه مملکتی با وزارت دربار در این باره صورت گرفت<ref name=":0">'''''اسنادی از مطبوعات و احزاب دوره رضاشاه'''''. به کوشش علیرضا اسماعیلی، تهران: 1380، ص88- 86. </ref>.امیرجاهد نیز برای رفع توقیف از آن نامه‌ای به وزیر دربار نوشت و متذکر شد که آن اعلان را با کمال بی‌طرفی چاپ کرده و چون وزارت معارف ناظر بر تمام مندرجات سالنامه بوده و آن را امضا کرده به چاپ رسانده است. همچنین اظهار خدمتگزاری و چاکری کرده و توضیح داده که مقصود اعلان دهنده ترویج کتاب کشف‌الحیل بوده که بر ردّ بهائیت نوشته شده است و در واقع بدین وسیله طلب بخشش و عفو می‌کند. عبدالحسین تیمورتاش نیز طی نامه‌ای به نظمیه از آن رفع توقیف کرد<ref name=":0" />. 

== مآخذ ==
1.    

2.    

3.    همان.

نیزنک: ابوترابیان، حسین. '''''مطبوعات ایران از شهریور 1320 تا 1326.''''' تهران: انتشارات اطلاعات، 1366، ص60؛ برزین، مسعود. '''''شناسنامه مطبوعات ایران''''' از 1215 تا 1357. تهران: بهجت، 1371، ص101؛ صالحیار، غلامحسین. '''''چهره مطبوعات معاصر'''''. ص261.

محمد گلبن