نمایش مبدأ برای تخم مرغ بازی

'''[[تخم مرغ بازی|تخم‌مرغ بازی]]،''' نام نوعی بازی بُرد و باختی با تخم‌مرغ‌های پخته و رنگین در ایام نوروز. این بازی، كه به آن در برخی‌‌جاها، مانند آباده «تخم بازی» و سیستان «تَرمُغ بازی» می‌گویند،<ref>قزل‌ایاغ، ثریا.  '''''راهنمای بازی‌های ایران'''''. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1379، 361، 384.</ref>در میان گروه‌های سنی گوناگون، به ویژه كودكان و نوجوانان، بر سر شكستن تخم‌مرغ‌های یکدیگر که از سر سفره هفت‌سین برداشته‌اند، یا عیدی و هدیه گرفته یا خریده‌اند، رواج داشته است (← خوان نوروزی). 

در این بازی، بازیكنی با سر یا ته تخم‌مرغ خود بر سر یا ته تخم‌مرغ بازیكن دیگر، كه آن را در مشت نگه داشته است، می‌زند. هر كه تخم‌مرغش بشكند بازنده و تخم‌مرغ شکسته از آنِ بازیكن برنده خواهد بود<ref>بلوكباشی، علی. '''''نوروز، جشن‌نوزایی آفرینش'''''. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، 1380، 85، 88.</ref>.

در [[اصفهان]] تخم‌مرغ‌هایی كه در [[صفویان|دوره صفوی]] با آن بازی می‌كردند از مرغ‌هایِ سبزوار خراسان بود كه پوستی سخت داشت و در برابر ضربه مقاوم‌تر بود<ref>تاورنیه، ژان‌باتیست. '''''سفرنامه.''''' ترجمه ابوتراب نوری، به كوشش حمید شیرانی، اصفهان: كتابفروشی تأئید، 1336، 385.</ref>. برخی برای سخت و محكم كردن پوست تخم‌مرغ دغلكاری می‌كردند و محتوای داخل تخم‌مرغ را خالی و با ماده گچ و آهك پر می‌كردند<ref>'''''یادداشت مؤلف'''''.</ref>. تخم‌مرغ‌ها را با پوست پیاز یا پوست سبز گردو، به رنگ بلوطی و با گذاشتن میان كاهِ سوخته، به رنگ زرد و با رنگ رنگرزی به رنگ قرمز درمی‌آورند<ref>ماسه، هانری. '''''معتقدات و آداب ایرانی'''''. ترجمه مهدی روشن‌ضمیر، تبریز: انتشارات مؤسسه تاریخ و فرهنگ ایران دانشكده ادبیات و علوم انسانی، 1355، 1/274.</ref>.

در میان تركمن‌ها تخم‌مرغ‌بازی در جشن عید قربان مرسوم بوده است و آن را برگرفته از «مُرغانه جنگی»، رسمی متداول میان مردم استرآباد، احتمال داده‌اند.<ref>معطوفی، اسدالله. '''''تاریخ، فرهنگ و هنر تركمان'''''. تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1383، 3/2030.</ref> تخم‌مرغ‌ بازی، مانند تاب بازی<sup>*</sup> در آغاز سال نو، از بازی‌های آئینی نوروزی به شمار می‌رود. در فرهنگ ایران تخم را نشانی از پیدایش آفرینش و زایندگی و آغاز تكوین حیات موجودات،<ref>شاردن، ژان. '''''سفرنامه'''''. ترجمه محمد عباسی، تهران: امیركبیر، 1349، 2/364.</ref><ref>بلوكباشی، علی. '''''نوروز، جشن‌نوزایی آفرینش'''''. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، ص.108.</ref>و نمادی از نطفه و نژاد، و پوست آن را مظهر آسمان و طاق كیهان می‌پنداشته‌اند.<sup>8</sup>

== نیز نگاه کنید به ==

== '''''مآخذ''''' ==
 علی بلوکباشی