نمایش مبدأ برای ابوسلیک گرگانی


از نخستین سرایندگان شعر [[فارسی]] در دوران‌ عمرولیث‌ [[صفاریان|صفاری]] (حک 265ـ 287 ق)<ref>عوفی، سدیدالدین‌ محمد. '''''تذكره لباب‌الالباب‌'''.'' به‌ اهتمام‌ ادوارد برون‌، لیدن‌، بریل‌، 1903 م‌ /1321، ج‌2، ص‌2.</ref>. منوچهری دامغانی در قصیده‌ای نام‌ او را در ردیف‌ شاعران‌ نامدار ایرانی و عرب پیش‌ از خود و در كنار رودكی، شهید، ولوالجی، بوالعلا وبوالمثل‌ ذكر كرده‌ است‌. با اینكه‌ ابیات‌ اندكی از وی در دست‌ است‌، اما پختگی و استواری همین‌چند بیت‌، پذیرفتن‌ آنها را به‌ عنوان‌ قدیم‌ترین‌ اشعار [[فارسی]] دشوار می نماید. مسلم‌ آنكه‌ نام‌ ابوسلیک در سده‌های 4 و 5 ق بر سر زبان ها بوده‌ است<ref>صفا، ذبیح‌الله‌. '''''تاریخ‌ادبیات‌ در ایران‌'''''. تهران‌: ابن‌سینا، چ‌ 6، 1347، ج‌ 1، ص‌ 181.</ref>. از اشعارش‌ یازده‌ بیت‌ شامل‌ دو قطعه‌ دوبیتی و هفت‌ مفرد باقی مانده‌ است<ref>مدبری، محمود. '''''شرح‌ احوال‌ و اشعار شاعران‌ بیدیوان‌'''''. تهران‌: پانوس‌، 1370، ص‌ 5.</ref><ref>دبیرسیاقی، محمد. '''''پیشاهنگان‌ شعرفارسی'''.'' تهران‌: كتاب‌های جیبی، چ‌ 2، 1356، ص‌ 4 ـ 5.</ref><ref>دهخدا، علی اكبر. '''''لغت‌نامه‌'''''. تهران‌: دانشگاه‌ تهران‌، 1325، ذیل‌ ابوسلیک.</ref><ref>فروازنفر، بدیع‌الزمان‌. '''''سخن‌ و سخنوران‌'''.'' تهران‌: خوارزمی، چ‌ 2، 1350، ص‌ 16.</ref><ref>لازار، ژیلبر. '''''اشعار پراكنده قدیم‌ترین شعرای فارسی زبان‌'''''. تهران‌: انجمن‌ ایرانشناسی فرانسه‌، 1361، ص‌ 21 ـ 22</ref>.

== نیز نگاه کنید به ==

* [[صفاریان]]
* [[فارسی]]

== مآخذ ==
# عوفی، سدیدالدین‌ محمد. '''''تذكره لباب‌الالباب‌'''.'' به‌ اهتمام‌ ادوارد برون‌، لیدن‌، بریل‌، 1903 م‌ /1321، ج‌2، ص‌2.
# صفا، ذبیح‌الله‌. '''''تاریخ‌ادبیات‌ در ایران‌'''''. تهران‌: ابن‌سینا، چ‌ 6، 1347، ج‌ 1، ص‌ 181.
# مدبری، محمود. '''''شرح‌ احوال‌ و اشعار شاعران‌ بیدیوان‌'''''. تهران‌: پانوس‌، 1370، ص‌ 5. و نیز نگ‌: دبیرسیاقی، محمد. '''''پیشاهنگان‌ شعرفارسی'''.'' تهران‌: كتاب‌های جیبی، چ‌ 2، 1356، ص‌4ـ5 ؛ دهخدا، علیاكبر. '''''لغت‌نامه‌'''''. تهران‌: دانشگاه‌ تهران‌، 1325، ذیل‌ ابوسلیک؛ فروازنفر، بدیع‌الزمان‌. '''''سخن‌ و سخنوران‌'''.'' تهران‌: خوارزمی، چ‌ 2، 1350، ص‌ 16؛ لازار، ژیلبر. '''''اشعار پراكنده قدیم‌ترین شعرای فارسی زبان‌'''''. تهران‌: انجمن‌ ایرانشناسی فرانسه‌، 1361، ص‌ 21ـ22. ابوالقاسم رادفر