ابوسلیک گرگانی
از نخستین سرایندگان شعر فارسی در دوران عمرولیث صفاری (حک 265ـ 287 ق)[۱]. منوچهری دامغانی در قصیدهای نام او را در ردیف شاعران نامدار ایرانی و عرب پیش از خود و در كنار رودكی، شهید، ولوالجی، بوالعلا وبوالمثل ذكر كرده است. با اینكه ابیات اندكی از وی در دست است، اما پختگی و استواری همینچند بیت، پذیرفتن آنها را به عنوان قدیمترین اشعار فارسی دشوار می نماید. مسلم آنكه نام ابوسلیک در سدههای 4 و 5 ق بر سر زبان ها بوده است[۲]. از اشعارش یازده بیت شامل دو قطعه دوبیتی و هفت مفرد باقی مانده است[۳][۴][۵][۶][۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ عوفی، سدیدالدین محمد. تذكره لبابالالباب. به اهتمام ادوارد برون، لیدن، بریل، 1903 م /1321، ج2، ص2.
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخادبیات در ایران. تهران: ابنسینا، چ 6، 1347، ج 1، ص 181.
- ↑ مدبری، محمود. شرح احوال و اشعار شاعران بیدیوان. تهران: پانوس، 1370، ص 5.
- ↑ دبیرسیاقی، محمد. پیشاهنگان شعرفارسی. تهران: كتابهای جیبی، چ 2، 1356، ص 4 ـ 5.
- ↑ دهخدا، علی اكبر. لغتنامه. تهران: دانشگاه تهران، 1325، ذیل ابوسلیک.
- ↑ فروازنفر، بدیعالزمان. سخن و سخنوران. تهران: خوارزمی، چ 2، 1350، ص 16.
- ↑ لازار، ژیلبر. اشعار پراكنده قدیمترین شعرای فارسی زبان. تهران: انجمن ایرانشناسی فرانسه، 1361، ص 21 ـ 22
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر