نمایش مبدأ برای آداب الملوک


عنوان مشترک کتاب‌هایی در ادب [[فارسی]] که موضوع آنها حکمت عملی است و برای آموزش شاهان، شاهزادگان و وزیران نوشته شده‌اند. این گونه آثار که در غرب «آیینه شهریاران» (miror of princes) نام گرفته‌اند، ریشه ایرانی دارند و نخست به مثابه بخشی از میراث فرهنگی [[ایران باستان]] از راه ترجمه کتاب‌هایی از زبان پهلوی به زبان [[عربی]] به حوزه فرهنگ اسلامی راه یافتند و با آن سازگار شدند و در اصطلاح [[عربی]] عنوان «ادب» یافتند و در ادبیات فارسی عنوان‌های گوناگونی چون سیرالملوک، [[سیاست نامه]]، آداب الملوک و مانند آنها یافتند. آدب الملوک‌ها، نه فلسفه‌ سیاسی‌اند و نه نظریه حکومت، بلکه درباره هنر حکمرانی نوشته شده‌اند و بر فرضیه دولت متمرکز و فرمانروای مستبد استوارند. نویسندگان آنها معمولاً مردانی کار آزموده‌اند که حاصل تجربه‌های خود را با اصول اخلاقی و دستورهای دینی درآمیخته و آن را به صورت اثری برای آموزش فرمانروایان به یادگار گذاشته‌اند. از مهم ترین کتاب‌هایی که عنوان آداب الملوک درباره آنها صادق است می‌توان ''[[قابوس نامه]]'' [[قابوس‌ بن‌ وُشمگير|عنصرالمعالی کیکاوس بن اسکندر بن قابوس]]، ''سیرالملوک / [[سیاست نامه]]'' [[نظام الملک طوسی|خواجه نظام الملک]]، ''نصیجه الملوک'' امام محمد قزوینی، ''سلوک الملوک'' روزبهان خنجی اصفهانی، ''‌تاریخ فیروزشاهی'' ضیاءالدین برنی را نام برد<ref>تلخیص از: «آداب الملوک»، ‌اصیل، '''''فرهنگنامه ادبی فارسی'''''، به سرپرستی انوشه، ‌ص 6ـ 7.</ref>.

== نیز نگاه کنید به ==

* [[ایران باستان]]
* [[سیاست نامه]]
* [[قابوس نامه]]

== مآخذ ==
<references />

== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،

== نویسنده مقاله ==
تلخیص ابوالقاسم رادفر
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]]
[[رده:ادبیات]]