نمایش مبدأ برای بنگاه شادمانی

بنگاه شادمانی، دکه و دکانی است که دسته‌های مطربی و تقلید‌چی‌ها در آن‌جا مستقرند<ref>بیضایی، بهرام (1344). '''''نمایش در ایران'''''. تهران: کاویان، ص 228.</ref>، تا مردم با مراجعه به آن مکان، از آن‌ها برای اجرای رقص، آواز، موسیقی و نمایش دعوت به عمل آورند<ref name=":0">نشریه خبری جشن هنر شیراز (1356). شماره 1 و 2، ص 5.</ref>. 1315 تا 1325ش سال‌های اوج تأسیس بنگاه‌های شادمانی در پایتخت است؛ بنگاه‌هایی که همیشه منتظر دعوتی به مجلس‌های سرور مردم بودند<ref>بیضایی، بهرام (1344). '''''نمایش در ایران'''''. تهران: کاویان، ص 196.</ref>. در دهه چهل شمسی بنگاه‌های شادمانی اهمیت خود را از دست دادند؛ بخصوص در 15 خرداد 1342ش، از نخستین جاهایی که مورد حمله واقع شد، همین بنگاه‌های شادمانی بودند که در خیابان سیروس [[استان تهران|تهران]]، خصوصاً حوالی محله [[یهودیان|یهودی‌ها]] واقع بودند، و بعد از آن، تنها، پنج شش بنگاه توانستند دوباره روی پای خود بایستند<ref>بیضایی، بهرام (1344). '''''نمایش در ایران'''''. تهران: کاویان، ص 216.</ref>. بنگاه‌های شادمانی در دهه پنجاه شمسی برای دو شب شرکت در جشن‌های عروسی، ختنه سوران، و اجرای برنامه‌های نمایشی و اجرای رقص، آواز و موسیقی، از سه هزار تومان تا پنج هزار تومان دستمزد می‌گرفتند؛ که اضافه بر این دستمزد، خورد و خوراک و مخارج دیگر را که صاحب مجلس فراهم می‌کرد دریافت می‌کردند. مطرب‌های این بنگاه‌ها، در ماه‌های رمضان و محرم، برنامه‌هایی در دست اجرا نداشتند<ref name=":0" />.

== نیز نگاه کنید به ==

* [[تئاتر تهران]]
* [[تئاتر شهر]]
* [[تئاتر فردوسی]]
* [[یهودیان]]

== مآخذ ==
<references />
== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،

== نویسنده مقاله ==
محمود عزیزی
[[index.php?title=رده:هنر]]
[[index.php?title=رده:تئاتر]]