بنگاه شادمانی

بنگاه شادمانی، دکه و دکانی است که دسته‌های مطربی و تقلید‌چی‌ها در آن‌جا مستقرند، تا مردم با مراجعه به آن مکان، از آن‌ها برای اجرای رقص، آواز، موسیقی و نمایش دعوت به عمل آورند. 1315 تا 1325ش سال‌های اوج تأسیس بنگاه‌های شادمانی در پایتخت است؛ بنگاه‌هایی که همیشه منتظر دعوتی به مجلس‌های سرور مردم بودند. در دهه چهل شمسی بنگاه‌های شادمانی اهمیت خود را از دست دادند؛ بخصوص در 15 خرداد 1342ش، از نخستین جاهایی که مورد حمله واقع شد، همین بنگاه‌های شادمانی بودند که در خیابان سیروس تهران، خصوصاً حوالی محله یهودی‌ها واقع بودند، و بعد از آن، تنها، پنج شش بنگاه توانستند دوباره روی پای خود بایستند. بنگاه‌های شادمانی در دهه پنجاه شمسی برای دو شب شرکت در جشن‌های عروسی، ختنه سوران، و اجرای برنامه‌های نمایشی و اجرای رقص، آواز و موسیقی، از سه هزار تومان تا پنج هزار تومان دستمزد می‌گرفتند؛ که اضافه بر این دستمزد، خورد و خوراک و مخارج دیگر را که صاحب مجلس فراهم می‌کرد دریافت می‌کردند. مطرب‌های این بنگاه‌ها، در ماه‌های رمضان و محرم، برنامه‌هایی در دست اجرا نداشتند.

نیز نگاه کنید به

• تئاتر تهران
• تئاتر شهر
• تئاتر فردوسی
• یهودیان

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

محمود عزیزی index.php?title=رده:هنر index.php?title=رده:تئاتر