نمایش مبدأ برای علی دشتی( ادبیات )

[[پرونده:علی دشتی( ادبیات ).jpg|بندانگشتی|برگرفته از سایت مرکز بررسی اسناد تاریخی قابل بازیابی از https://historydocuments.ir/?page=post&id=4124]]
دشتی، ‌علی (1314ق / 1896م-1357ش)، نویسنده، روزنامه نگار.

علی دشتی فرزند شیخ عبدالحسین دشتی در شهر کربلا و در یک خانواده روحانی به دنیا آمد. مقدمات را در مکتب‌های قدیمی‌، فقه و اصول را در محضر حاج سید حسین فشارکی و کفایه آخوند را نزد حاج عبدالکریم یزدی از مجتهدان بزرگ آن دوران فراگرفت<ref>آرین پور، یحیی. '''''از نیما تا روزگار ما'''''. تهران: زوّار، ‌چ 1، 1373، ج 3، ص 318.</ref>. در اواخر جنگ بین الملل اول به [[شیراز]] رسید و پس از آن مدتی در [[اصفهان]] به سر برد. از آنجا به [[استان تهران|تهران]] آمد و در نهضت ضد قرارداد 1919م شرکت جست و در کنار آزادی‌خواهانی چون مدرّس، [[فرخی یزدی|فرّخی یزدی]]، ‌هژیر و دیگران به فعالیت سیاسی پرداخت و شب نامه‌های تندی بر ضد عاقد قرارداد منتشر کرد<ref>دست غیب، ‌عبدالعلی. «علی دشتی»، '''''پیام نوین'''''. س 3 ش 3 (آذر 1339)، ص 14.</ref>. به سبب مقالات تند خود بارها به زندان افتاد. مدتی سر دبیر روزنامه [[ستاره ایران]] بود و سپس در 1300ش روزنامه [[شفق سرخ]] را انتشار داد. با قدرت گرفتن تدریجی [[رضا شاه پهلوی|رضاشاه]] ابتدا مقالات تندی علیه او نوشت، ‌اما رفته رفته دوستدار و حامی وی گردید<ref>عبداللهیان، ‌حمید. '''''کارنامه نثر معاصر'''''. تهران: پایا، ‌1378، ص 64.</ref>. پس از استعفای [[رضا شاه پهلوی|رضا شاه]] بار دیگر از مخالفان او شد. بعد از [[انقلاب اسلامی ایران|انقلاب اسلامی]] مدتی را در حبس گذرانید. سرانجام در تهران درگذشت<ref>'''''اثر آفرینان'''''. ‌به کوشش کمال حاج سید جوادی، ‌با همکاری عبدالحسین نوایی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1378، ج 3، ص 40.</ref>. فعالیت‌های او در روزنامه نویسی، عضویت مجالس سنا و شورا، مدت کوتاهی وزارت و نیز سفارت در مصر و لبنان گذشت. کار نویسندگی وی به سه دسته:   

# روزنامه‌ای و سیاسی؛
# داستانی و ترجمه؛ و 
# نقد ادبی، ‌تقسیم می‌شود<ref>«علی دشتی»، '''''آینده'''.'' س هفتم، ‌ش 11ـ 12، ‌ص 937.
</ref>. 

نثر دشتی گاه تند و در دیگر موارد روان و متناسب است. گاه در نثر از عناصر شعری هم استفاده می‌کند<ref>عبداللهیان، ‌حمید. '''''کارنامه نثر معاصر'''''. تهران: پایا، ‌1378، ص 65.</ref>. از مهم‌ترین آثارش می‌توان ایام محبس، سایه، جادو، فتنه، هندو، در قلمرو [[سعدی]]، نقشی از [[حافظ شیرازی|حافظ]] و سیری در دیوان شمس، دمی با [[خیام|خیّام]]، شاعری دیرآشنا و پرده پندار را نام برد<ref>آرین پور، یحیی. '''''از نیما تا روزگار ما'''''. تهران: زوّار، ‌چ 1، 1373، ج 3، ص 322 ـ 330 (به اختصار).</ref><ref>اتحاد، ‌هوشنگ. '''''پژوهشگران معاصر ایران''''' تهران: فرهنگ معاصر، 1383، ج 7.</ref><ref>رکن زاده آدمیت، محمدحسین. '''''دانشمندان و سخن سرایان فارس'''''. تهران: خیام، ‌1338، ‌ج 2، ص 546 ـ 549.</ref><ref>مرسلوند، ‌حسن. '''''زندگینامه رجال و مشاهیر ایران'''''. ‌تهران: الهام، چ 1، 1373، ج 3، ص 218ـ 223.</ref>.  

= نیز نگاه کنید به =

* [[شیراز]]
* [[اصفهان]]
* [[استان تهران]]
* [[فرخی یزدی]]
* [[ستاره ایران]]
* [[شفق سرخ]]
* [[رضا شاه پهلوی]]
* [[انقلاب اسلامی ایران]]

== مآخذ ==
<references />

== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،

== نویسنده مقاله ==
ابوالقاسم رادفر
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]]
[[رده:ادبیات]]