نمایش مبدأ برای غزاله علی زاده

'''علیزاده، ‌غزاله''' (1327-1375ش)، داستان‌نویس.

غزاله در [[مشهد]] به دنیا آمد. در دبیرستان مهستی [[مشهد]] علوم انسانی خواند و به زودی با ادبیات، ‌فلسفه و تاریخ انس گرفت. در نوجوانی در جلسات ادبی متعددی که با حضور [[سعید نفیسی]]، ‌اخوان ثالث و دیگر بزرگان در خانه اش برپا می‌شد، اثری از بزرگان ادب را به رسم بیان یا تحقیق ارائه می‌داد<ref>سیّدی، منیر. «از چشم مادر»، '''''بوطیقای نو''''' (یاد بود غزاله علیزاده). به كوشش منصور كوشان، تهران: بی نا، 1377، ‌ج 2، ص 139ـ142‌.</ref>. از پانزده سالگی نوشته‌هایش را در مجلات آن دوره مانند ''خوشه'' چاپ می‌کرد. تحصیلاتش را در رشته حقوق در [https://ut.ac.ir/fa دانشگاه تهران] ادامه داد<ref>«دو سال است كه از لبه مرگ كناره كشیده ام امّا...»، '''''‌زنان'''''. س 5 (تیر 1375)، ش 29، ص 38.</ref>. سپس برای گذراندن دوره دکتری حقوق به پاریس رفت و به جای تحصیل در حقوق، فلسفه اشراق و تحقیق درباره مولوی را برگزید. چندی بعد دنباله کار و تحقیق را رها کرد و به [[کشور ایران|ایران]] بازگشت<ref>سیّدی، منیر. «از چشم مادر»، '''''بوطیقای نو''''' (یاد بود غزاله علیزاده). به كوشش منصور كوشان، تهران: بی نا، 1377، ‌ج 2، ص 142.</ref>. دو بار ازدواج کرد و صاحب یک دختر شد. سرانجام به سبب رنج از بیماری سرطان در جنگل جواهر ده [[استان مازندران|مازندران]] خودکشی کرد<ref>فرخزاد، پوران. '''''دانشنامه زنان فرهنگساز ایران و جهان'''''. تهران: زریاب، 1378، ج 2، ص 1210.</ref>.

داستان‌های علیزاده از احساسی مذهبی مایه می‌گیرند. بیماری، رویای فرار، دلتنگی‌های بی ریشه و تسکین‌ناپذیر و جستجوی اشراقی درون مایه داستان‌های اولیه او را می‌سازند. این داستان‌ها را در مجلات ''خوشه'' و ''جُنگ روزن'' چاپ می‌کرد. ویژگی نثر علیزاده، سره گرایی اوست. ''بعد از تابستان'' (1356ش)، ‌مجموعه ''سفر ناگذشتنی'' (1356ش)، ''‌دو منظره'' (1363ش)، ''‌خانه ادریسی‌ها'' (2 ج، ‌1370 و 1371ش)، ''‌شب‌های تهران'' (تهران، ‌توس 1378ش)، ''سوچ''، ''با نارنج و ترنج از'' ''شاخ سیب'' و ''عصر قربانی'' (روزن، 1374ش) از آثار وی هستند.<ref>عابدینی، حسن. '''''صد سال داستان نویسی در ایران'''''. تهران: نشر تندر، 1368، ج 2، ص 355 و 358. </ref><ref>اصغری، حسن. «مكاشفه دلمردگی»، '''''بوطیقای نو'''''. ‌ج 2، ص 163-165.</ref><ref>عابدینی، حسن. '''''فرهنگ داستان‌نویسان ایران'''''. تهران: تهران دبیران، 1369، ص 116.</ref><ref>میهن دوست، محسن. «اكنون كه نیست می‌گویم»، '''‌بوطیقای نو'''(یاد بود غزاله علیزاده). به كوشش منصور كوشان، تهران: بی نا، 1377، ‌ج 2، ص 156.</ref>.

== نیز نگاه کنید به ==

* [[استان خراسان رضوی]]
* [[مشهد]]
* [[سعید نفیسی]]

== مآخذ ==
<references />

== منبع اصلی ==
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،

== نویسنده مقاله ==
ابوالقاسم رادفر
[[رده:ادبیات و زبان شناسی]]
[[رده:ادبیات]]