غزاله علی زاده
علیزاده، غزاله (1327-1375ش)، داستاننویس.
غزاله در مشهد به دنیا آمد. در دبیرستان مهستی مشهد علوم انسانی خواند و به زودی با ادبیات، فلسفه و تاریخ انس گرفت. در نوجوانی در جلسات ادبی متعددی که با حضور سعید نفیسی، اخوان ثالث و دیگر بزرگان در خانه اش برپا میشد، اثری از بزرگان ادب را به رسم بیان یا تحقیق ارائه میداد[۱]. از پانزده سالگی نوشتههایش را در مجلات آن دوره مانند خوشه چاپ میکرد. تحصیلاتش را در رشته حقوق در دانشگاه تهران ادامه داد[۲]. سپس برای گذراندن دوره دکتری حقوق به پاریس رفت و به جای تحصیل در حقوق، فلسفه اشراق و تحقیق درباره مولوی را برگزید. چندی بعد دنباله کار و تحقیق را رها کرد و به ایران بازگشت[۳]. دو بار ازدواج کرد و صاحب یک دختر شد. سرانجام به سبب رنج از بیماری سرطان در جنگل جواهر ده مازندران خودکشی کرد[۴].
داستانهای علیزاده از احساسی مذهبی مایه میگیرند. بیماری، رویای فرار، دلتنگیهای بی ریشه و تسکینناپذیر و جستجوی اشراقی درون مایه داستانهای اولیه او را میسازند. این داستانها را در مجلات خوشه و جُنگ روزن چاپ میکرد. ویژگی نثر علیزاده، سره گرایی اوست. بعد از تابستان (1356ش)، مجموعه سفر ناگذشتنی (1356ش)، دو منظره (1363ش)، خانه ادریسیها (2 ج، 1370 و 1371ش)، شبهای تهران (تهران، توس 1378ش)، سوچ، با نارنج و ترنج از شاخ سیب و عصر قربانی (روزن، 1374ش) از آثار وی هستند.[۵][۶][۷][۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ سیّدی، منیر. «از چشم مادر»، بوطیقای نو (یاد بود غزاله علیزاده). به كوشش منصور كوشان، تهران: بی نا، 1377، ج 2، ص 139ـ142.
- ↑ «دو سال است كه از لبه مرگ كناره كشیده ام امّا...»، زنان. س 5 (تیر 1375)، ش 29، ص 38.
- ↑ سیّدی، منیر. «از چشم مادر»، بوطیقای نو (یاد بود غزاله علیزاده). به كوشش منصور كوشان، تهران: بی نا، 1377، ج 2، ص 142.
- ↑ فرخزاد، پوران. دانشنامه زنان فرهنگساز ایران و جهان. تهران: زریاب، 1378، ج 2، ص 1210.
- ↑ عابدینی، حسن. صد سال داستان نویسی در ایران. تهران: نشر تندر، 1368، ج 2، ص 355 و 358.
- ↑ اصغری، حسن. «مكاشفه دلمردگی»، بوطیقای نو. ج 2، ص 163-165.
- ↑ عابدینی، حسن. فرهنگ داستاننویسان ایران. تهران: تهران دبیران، 1369، ص 116.
- ↑ میهن دوست، محسن. «اكنون كه نیست میگویم»، بوطیقای نو(یاد بود غزاله علیزاده). به كوشش منصور كوشان، تهران: بی نا، 1377، ج 2، ص 156.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر