سعید نفیسی
نفیسی، سعید (1274ـ 1345ش) تاریخنگار، پژوهشگر، ادیب، منتقد، نویسنده.
سعید فرزند ناظم الاطباء نفیسی از پزشکان و دانشمندان کرمان در تهران به دنیا آمد[۱]. خاندان او در چند سده از چهرههای درخشان فرهنگ و ادب ایران بودند[۲]. پس از پایان تحصیلات متوسطه برای ادامه تحصیل به سوئیس و فرانسه رفت[۳]. در بازگشت به ایران ریاست اداره فلاحت و مدرسه تجارت را به عهده گرفت. ضمن آن به تدریس در مدارس علوم سیاسی و دارالفنون پرداخت. از ابتدای تأسیس دانشگاه تهران به عنوان استاد دانشکده حقوق و سپس دانشکده ادبیات با دانشگاه همکاری کرد[۱].
پس از آن به عضویت پیوسته فرهنگستان ایران درآمد. سفرهای مهم و تحقیقاتی بسیاری نیز به کشورهای مختلف از جمله هند، مصر و لبنان کرد. بیشتر آثارش را مطالب تاریخی و ادبی تشکیل میداد. به نمایشنامه نویسی هم روی آورد و چندین نمایشنامه نوشت. با روزنامه شفق، مجله سپید و سیاه، مجله فلاحت و تجارت و روزنامه امید همکاری داشت و مقالات متعددی را در آنها به چاپ رساند. سرانجام در بیمارستان شوروی تهران درگذشت[۴].
منشآت او از سبکی روان و انشای سهل برخوردار است که از آن کفایتاً به مقامهنویسی و مجلهپردازی تعبیر میشود. بیش از صد کتاب و رساله از خود باقی گذاشت[۵]. ماه نخشب (تهران، 1328ش)، احوال و اشعار رودکی (تهران، 1309، 1310 و 1319ش)، تاریخ نظم ونثر در ایران و در زبان فارسی (تهران، 1334ش)، فرهنگ فرانسه ـ فارسی (تهران، 1309 ـ 1310ش) و تصحیح دیوان انوری از جمله آثار او هستند[۶].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ احمدی، احمد و رزمجو، حسین. سیر سخن. مشهد: باستان، چ 2، 1345، ج 1، ص 264.
- ↑ استعلامی، محمد. ادبیات دوره بیداری و معاصر. تهران:دانشگاه سپاهیان انقلاب، 2535 (1355)، ص 112.
- ↑ اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ایران. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 4، ص 404.
- ↑ اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ایران. تهران: فرهنگ معاصر، 1381، ج 4، ص 382، 398، 399 و 412 (به اختصار).
- ↑ به روایت نفیسی. به کوشش علیرضا اعتصام، تهران: نشر مرکز، چ 1، 1381، ص 22 و 740.
- ↑ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: جیبی، 1381، ج 2، ص 3044 (ذیل نفیسی).
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
ابوالقاسم رادفر